موشک های سوخت جامد ایران


شهاب 3 موشكي كه افتخار ايران در عرصه ساخت موشك هاي دوربرد استبرد اين موشك در حدود 1700 كيلومتر است كه با اين موشك ميتوان هر نقطه از اسرایيلو كشورهاي حوزه خليج فارس و از شمال غرب ايران كشور هاي تركيه ؛آذربايجان و ... را زد

شهاب 3 سوخت مايع دارد و نمونه تكميل شده شهاب 2 است وان را از روي موشكهاي دور برد كره شمالي ساخته اند

1. موشک شهاب 3 : ( برد ؟2500 کیلومتر / درصد خطا 2 در 10000 )

2. موشک فاتح 110 : ( یکی از دقیق ترین موشکهای موجود در داخل کشور با سوخت جامد )

3. موشک توفان : ( یکی از پیشرفته ترین موشکهای ضد زره با عمق نفوذ 760 میلیمتر و برد 3850 متر و دارای سیستم ' ضد جمینگ ' تا دشمن نتواند آن را منحرف سازد و و مجهز به سیستم دید در شب وقابل شلیک از بالگرد های کبرا )

4. موشک تندر : ( طراحی شده جهت مقابله با زره های واکنشگر )

5. راکت صاعقه : ( طراحی شده جهت نابودی نفرات دشمن و دارای 40 میلیمتر طول می باشد و اهمیت آن به جهت برد ، مقدار ترکشها و قدرت انفجاری آن می باشد و پرواز آن در هوا بدون صدا می باشد )

6. موشک صیاد1و2 : ( که جهت نابودی بمب افکنها و هواپیماهای شناسایی دشمن طراحی شده و زمین به هوا می باشد که به تولید انبوه رسیده است )

7. موشک شهاب ثاقب : ( موشک سطح به هوای شهاب ثاقب موشکی کوتاه برد جهت دفاع ضد هوایی در ارتفاع پایین و بسیار پایین است و دارای ردیاب و سیستم هدایت فرماندهی و کنترل بیسیمی است .و دارای سرجنگی 14 کیلوگرمی و دارای ماسوره زمانی « ایر » می باشد که درصد خطای آن 4 درصد می باشد

8. موشک میثاق1و2 : ( این موشک نمونه مدرنیزه شده استینگر می باشد که از روی شانه پرتاب می شود که دارای سیستم هومینگ غیر عامل مادون قرمز با قابلیت تهاجمی در تمامی جهات است )

9. موشک کروز: ( طراحی شده جهت استفاده در هواپیما و شناور . که بر برروی شناور های ذوالفقار 1400 و ذوالجناح نصب شده و این شناور ها با سرعت 90 کیلومتر حرکت کرده و همزمان اقدام به شلیک این موشک می کنند.

10. موشک دریایی نور : ( ؟ )

ميشه اين شهاب ها رو به كلاهك هسته اي مجهز كرد و به چه صورت و ايران مي تونه شهاب4 رو يه موشك قاره پيما درست كنه و چه قدرتي واسه قاره پيما بودن يه موشك ميخواد ؟

اين رو هم اضافه ميكنم كه سرعت ورودي شهاب-3به جو 6 كيلومتر بر ثانيه است البته در نمونه3aكه در نمونه بعدي ارتقاع پيدا كرده و نامشخصه اكثر مكانيزم هاي اين موشك در3bايرانيه و ساخت موشكهايي مثل فاتح دليل اونه اين مو شك كلاهكي1000كيلويي داره وبه وسيله منابع غير موثق ادعا شده داراي تكنيك مانور پذيري نيز هست


ماهواره هاي دفاعي قدرت تشخيس رو دارن اما برا ي تشخيص شهاب اولا بايد بالا تر از مسير اون باشند وثانيا با سايت موشكي در ارتباط باشند كه اخري بعيده در ضمن وجود اين ماهواره ها هم هنوز تاييد نشده







و اين هم موشك no-dong كره ای










شنيدم كه روي موشك شهاب 3 يك دوربين نصب كردند كه با استفاده از تكنولوژي image prossecing احتمال برخورد با را زياد مي كند

در زمان جنگ اول خليج فارس نيروهاي ويژه دريايي آمريكا وظيفه شناسايي پايگاه هاي متحرك موشك اسكاد را به عهده داشتند . آنها موشك هاي اسكاد را در كوهستانها شناسايي و علامت گذادي مي كردند و سپس بمب افكن هاي آمريكا با شناسايي فرستنده ها اهداف را نابود مي كردند.

استاندارد دقت در موشك از مركز هدف 25 متر است. شنيده ام كه براي افزايش دقت موشك يك دوربين بر روي آن نصب كرده اند. كه دقت آن را به يك متر رسانده است.

یادمه وقتی شمخانی گفت میزان تولید شهاب به اندازه ی پیکان رسیده خیلیا مسخره میکردن. اما به نظر من اونقدر ها بیجا نگفته.دلیلی که میارم شاید به نظر خیلیا خالی بندی بیاد . اما نمیشه همه چیزو کامل گفت و هر کی باور کرد فبها هر کیم خیر ما را ملالی نیست.چندین سال پش(حدودا 8 یا 9 سال پیش) موقعیتی پیش اومد که همراه یکی از آقایون بازدیدی از یکی از کارخانه های موشک سازی داشته باشیم . در اونجا چیزی که من دیدم شاید قابل باور نباشه! دهها یا شاید صدها موشک ساخته شده که در سالن اونجا داشتن کاملشون میکردن تا بره به انبار یا سوله یا... به هر حال من با توجه به اون چیزی که اونجا دیدم چندان از اون گفته ی شمخانی تعجب نکردم.

نوع حركت و كاربرد شهاب 3 چيزي نيست كه خطاي اين گونه براي آن تعريف شود. يك نقطه ي حدودي در نهايتا شعاع 2.5 كيلومتري براي هدف در نظر گرفته مي شود و خود موشك هدف را مي يابد. موشك هاي يك تني به 1 نقطه ي ميليمتري اصابت نمي كنند! شعاع هدف آن ها يك متر است پس چگونه خطاي آن مي تواد يك متر باشد؟

وشک بالستيکي داراي برد متوسط –متحرک جاده اي و داراي سوخت مايع و يک سر جنگي

درازا: 16 متر

پهنای دايره ای بدنه :32/1 متر

وزن پرتابی: 16250 كيلوگرم

وزن سر جنگی: 1200 كيلو گرم

سر جنگی: 800 كيلو گرم شامل هسته اي /شيميايي/ مواد منفجره بسيار قوي و يا مواد منفجره كمكي






از سال 1986 گزارشهاي دريافتي از ايران حاکي از برنامه توسعه و پيشرفت موشک بالستيکي ميان بردي بود که نامهاي مختلفي از قبيل Shahab 3،Shihab 3،Shehob 3 و يا Zelzal براي آن برگزيده شده بود.

در سال 1993 ايران و کره شمالي همکاريهاي بسيار نزديکي را در جهت برنامه توسعه و پيشرفت موشکهاي سوخت مايع يک مرحله اي No-dong 1 و No-dong 2 آغاز کردند و احتمالا در همان زمان پاکستان نيز براي توسعه و پيشرفت موشکهاي Ghauri1/2 خود به اين برنامه ملحق شد.طراحي موشک No-dong کره شمالي بر اساس تکنولوژي ساخت موشک روسي SCUD B بنا نهاده شده بود که بعدها نيز امتياز ساخت موشکهاي SCUD B و SCUD C را نيز در اختيار کره شمالي قرار داد و آنها نيز نسخه بعدي آن را به ايران فروختند.

موشکهاي No-dong و شهاب ٣ که به نظر مي آيد طراحي آنها بر اساس موشکهاي SCUD مدل B و C باشد شايد تنها در مقياس(کوچکتر يا بزرگتر بودن) تفاوت اندکي با هم داشته باشند.

گزارشهاي ارسالي از ايران حاکي از آن است که ايران در حال بررسي خريد امتيلز موشک شهاب No-dong کره شمالي و مجموع 150 فروند از اين موشکها مي باشد.همچنين ايران در نظر دارد که تمامي مراحل آزمايش برد و پرتاب اين نوع موشکها را در داخل خاک ايران انجام دهد،زيرا کره شمالي با شرايط سختي براي اين آزمايشها از قبيل :عدم صدور مجوز براي پرواز اين موشکها بر فراز خاک ژاپن از سوي اين کشور و فشار وارده از سوي چند کشور جهان از جمله آمريکا به کره شمالي براي ترک سريع برنامه هاي موشکي ايران روبه رو است .

در سال 1997 ايران مشغول انجام آزمايش و تست هفت موتور براي توسعه ي برنامه هاي موشکي خود بود که اين موشک شهاب ٣ ناميده ميشد. منابع خبري معتقدند که کره شمالي در فاصله سالهاي 1994 تا 1995 تعداد اندکي موشک احتمالا 5 تا 12 فروند No-dong به همراه 4 خودروي مخصوص حمل موشک به ايران تحويل داده است و اين تحويل ها به علت فشار چندين کشور به کره از جمله آمريکا متوقف شد و بار ديگر از سال 1997 از سر گرفته شد.

آنچه به نظر مي رسد اين است که توسعه و ظهورموشک شهاب ٣ ابتدا با مجوز صنايع هوافضاي ايران ودر نهايت مجلس به انجام رسيد و وظيفه آزمايش و نگهداري و عملياتي نگاه داشتن آن به صنايع موشکي همت در تهران سپرده شد که اين مرکز با در اختيار داشتن موتورهاي موشک و تانکرهاي سوخت ساخته شده در يک مرکز بزرگ و وسيع زير زميني واقع در خوجان به خوبي از انجام ماموريت محوله برآمده است.

در آوريل 1998 برنامه پرواز آزمايشي موشک بالستيکي ميان برد خود را که نام Ghauri 1 يا Hatef برآن نهاده شده بود به اجرا گذاشت که به نظر مي رسيد بسيار شبيه موشکهاي شهاب ٣ ايران و No-dong کره شمالي باشد که در نهايت باعث امضاي توافقنامه اي مشترک براي ساخت کمپاني اي واحد جهت برنامه هاي موشکي ميان سه کشور مزبور شد. به نظر مي رسد که تکنولوژي ساخت موشکهاي No-dong 1 و No-dong 2 از کره شمالي به ايران و پاکستان فرستاده شده است و به همين دليل موشکهاي شهاب ٣ و Ghauri 1 يا Hatef 5 بسيار به هم شبيه هستند.

اولين برنامه پرواز آزمايشي موشک شهاب ٣ در ژولاي 1998 انجام شد دو فروند از اين نوع موشک نيز در سپتامبر 1998 به نمايش عمومي در آمد. يک منبع وابسته به منابع اسرائيلي گزارش کرد که ايران در حال ساخت و توسعه يک کلاهک هسته اي براي موشک شهاب ٣ مي باشد ، اما اين گزارشات از سوي مقامات ايراني تائيد نشده است.

در سپتامبر 2000 يک موشک شهاب 2 مدل D آزمايش شد که ايرانيها عنوان کردند که از آن به عنوان نخستين وسيله پرتاب ماهواره در ايران استفاده خواهند کرد. اين موضوع نشان مي دهد که موتور استاندارد شهاب ٣ ابتدا يک موتور با سوخت جامد دو مرحله اي بود.

گزارشهاي رسيده حاکي از آن است که ايران توسعه برنامه موشکي ديگري با عنوان شهاب ٤ را در دستور کار قرار داده است. اين برنامه در سال 1997 شناخته شد. گزارشهاي مختصري از منابع اسرائيلي حاکي از آن است که ايران در ساخت موشک شهاب ٤ از متحد قدرتمند و مخصوصش يعني روسيه کمک گرفته است . آنها معتقدند که تکنولوژي ساخت موشک شهاب ٤ برگرفته از يک نوع موشک بالستيکي ميان برد روسي به نام SS-4 Sandel يا همان R-12 که براي اولين بار در سال 1958 وارد خدمت شد . هر چند اين مساله توسط ايران و روسيه کاملا مخفي نگاه داشته شده است.





موشك Ghauri پاكستان

موشك Ghauri پاكستان

موشك No-dong كره شمالي

پاکستان در ماه آوريل 1999 يک فروند موشک Ghauri 2 يا Hatef 6 را آزمايش کرد که يک نسخه بلندتر از موشک Ghauri 1 بود و داراي حداکثر برد معادل 2500 کيلومتر بود. ممکن است که موشک شهاب ۴ شبيه Ghauri 2 باشد.



پيشرفت و توسعه شهاب ۴ هنوز واضح و شفاف نيست، اگرچه اسرائيليها معتقدند که اين موشک تا سال 2001 وارد خدمت خواهد شد اما تا جولاي 2001 هيچگونه آزمايش پروازي نداشته است. ايرانيها اعلام کرده اند که در حال طراحي يک وسيله براي پرتاب ماهواره هستند و موشک شهاب ۴ ممکن است اولين نامزد و وسيله براي براي انجام اين ماموريت باشد.هرچند به جزئيات بيشتري در اين باره اشاره نشده است.اما ايرانيها به خوبي به اين مساله واقفند که اجراي اين برنامه بدون عقد قرارداد با هيچ شرکت خارجي بسيار سخت و طاقت فرسا خواهد بود.



گزارشهاي رسيده از داخل ايران حاکي از اين است که ايرانيها در حال برنامه ريزي براي توسعه يک موشک بالستيکي با بردي معادل 4000 کيلومتر هستند که وسيله بسيار مناسبي براي پرتاب ماهواره مي باشد و اين شايد سر آغاز طراحي و ساخت شهاب ٥ يا ۶ باشد. آنچه ممکن به نظر ميرسد اين است که شهاب ٥ بر اساس موشک Taepo-dong 1 به عنوان يک وسيله پرتاب فضايي (SLV) طراحي و ساخته خواهد شد.

از گزارشهايي که در دسترس مي باشد اينگونه بر مي آيد که شهاب 3 در اندازه و مقياس شبيه موشک کره اي No-dong 1 ويک نسخه در مقياس بزرگتر از طرح موشک روسي SCUD B مي باشد.اين موشک داراي 16 مترطول با قطر دايره اي ، بدنه 1.32 متر، وزن پرتابي 16250 کيلوگرم، وزن سر جنگي (مواد منفجره به علاوه خود کلاهک و سر جنگي) 1200 کيلوگرم يا يک سر جنگي مجزا که در دو راهرو و مدخل مخصوص روي وسيله نقليه حمل موشک قرار داده شده و پوشانده شده است، مي باشد.



موشک شهاب 3 داراي سيستم سوخت مايع يک مرحله اي مي باشد که در آن از IRFNA وKerosene استفاده مي شود. از کل وزن موشک 12300 کيلوگرم آن سوخت مي باشد که اين مقدار سوخت داراي زمان سوزش 100 ثانيه مي باشد.تنها موتور اين موشک بوسيله يک توربو پمپ تغذيه مي شود . پره هاي گرافيتي در سر لوله تخليه گازها کنترل موشک را در مرحله دوم پرتاب به عهده دارند. هدايت موشک از نوع هدايت داخلي مي باشد.




عده زيادي معتقدند که اين موشک نخواهد توانست به درستي و با دقت کار هدايت خود را انجام دهد و احتمالا با يک خطاي دايره اي در حدود 2500 متر تا هدف به زمين اصابت خواهد کرد.عده اي ديگر اين خطا يا CEP را در حدود 4000 متر عنوان کرده اند. منابع اسرائيلي عنوان کرده اند که ايرانيها در سپتامبر 2000 يک فروند موشک شهاب 3 را پرتاب و آزمايش کردهاند که در آن از سيستمهاي هدايت بهبود يافته چينيها کمک گرفته شده است اين موشک داراي خطاي دايره اي 250 متري مي باشد. کمترين بردي که از اين موشک انتظار مي رود 400 کيلومتر و بيشترين برد 1300 کيلومتر مي باشد .ايران چندين نوع مختلف خودرو هاي حمل موشکهاي SCUD B و SCUD C از قبيل خودروي روسي MAZ 543 ،خودروي مرسدس بنز آلماني و خودروي Neissan ژاپن و ترکيبي از تراکتور- تريلرها را بکارمي برد. گزارشهاي رسيده در سپتامبر 1998 حاکي از آن است که ايران احتمالا تعدادي خودروي جديد و تازه IVECO320 مدل 320-45 WTM يا مرسدس بنز 3850AS و همچنين تانکهاي نفربر را به عنوان وسيله حمل و نقل موشک شهاب 3 در نظر گرفته است. در مورد موشک شهاب 4 که طراحي و تکنولوژي ساخت آن برگرفته از موشک روسي SS-4 مي باشد به جرات مي توان گفت که ممکن است در اندازه و مقياس شبيه موشک SS-4 باشد و اگر اين گفته را صحيح بدانيم اين موشک اين موشک احتمالا بايد داراي طول 22-8 متر، قطر دايره اي بدنه 1.65 متر و وزن پرتابي 42000 کيلوگرم باشد. بر طبق اين گفته ها بايد داراي وزن سر جنگي بالغ بر 1600 کيلوگرم باشد که در دو راهرو و مدخل جداگانه تعبيه شده در روي وسيله مخصوص حمل و نقل قرار مي گيرند سر جنگي و بدنه به طور مجزا بر روي اين وسيله حمل مي شوند. اين موشک مي تواند از نوع سوخت مايع يک مرحله اي باشد که در آن از IRFNI و نفت سفيد استفاده مي شود و زمان سوزش آن معادل 140 ثانيه خواهد بود . موتور استفاده شده در موشک SS-4 يک RD-214 بود که داراي چهار اتاق موتور ثابت بود و نيروي رانش آن بوسيله پره هاي گرافيتي در محل خروج گازها در لوله موتور تامين ميشد . موتور بوسيله يک توربو پمپ تغذيه مي شود که کنترل آن بوسيله ژنراتور گاز پروکسيد هيدروژن صورت مي گرفت ونيروي تراست ايجاد شده توسط آن 635 KN از سطح دريا بود.موشک داراي هدايت داخلي و حداثر برد 2000 کيلومتر مي باشد.

مساله هسته اي كردن كلاهك اين موشك از سوي مقامات ايراني تكذيب مي شود. اما اينكه اين قابليت در اين موشك موجود باشد...خوب آره .موشكهاي كره اي و روسي كه در پستهاي قبلي به اونا اشاره كردم اين قابليت رو دارن و موشك شهاب هم يك كپي از همان موشكهاست.

برد موشكهاي نسل جديد «شهاب ۳»، در مقايسه با سري قبلي حدود ۱۰۰ درصد ارتقا پيدا كرده و از ۱۳۰۰ كيلومتر به ۲۵۰۰ كيلومتر افزايش يافته و خطاي هدفگيري که در نسل قبلي نسبت به برد آن ۸ در دههزار بوده، در نسل جديد، به ۲ در دههزار كاهش يافته است.

اين رو هم من اضافه ميكنم كه سرعت ورودي شهاب-3به جو 6 كيلومتر بر ثانيه است البته در نمونه3aكه در نمونه بعدي ارتقاع پيدا كرده و نامشخصه اكثر مكانيزم هاي اين موشك در3bايرانيه و ساخت موشكهايي مثل فاتح دليل اونه اين مو شك كلاهكي1000كيلويي داره وبه وسيله منابع غير موثق ادعا شده داراي تكنيك مانور پذيري نيز هست

شهاب سرعتي معادل 20000km/hاست در صورتي كه سرعت پاتريوت 6ماخ اين سرعت زياد شهاب سرعت عمل زيادي رو مي طلبه والبته كار رو براي موشك پاتريوت خيلي سخت مي كنه مانور هاي شهاب نيز كار تعيين مسير رو سخت تر مي كنه با اين اوصاف حتي شليك پاتريوت هم بسيار مشكله . سامانه ارو هم حتي براي رهگيري يك اسكاد Bدو مرحله اي مشكل داره چه برسه به شهاب 3 .البته من نوع B رو مقايسه نكردم در ضمن اين رو هم اضافه ميكنم كه ايران داراي موشك رعد كه در جنگ عراق ازمايش خود را در مقا بل پاتريوت پس داد.



دوستان:معضل موشك سازي ايران مربوط به مرحله بعد از Burnout Point ميشد.در زمان فرآوري اين موشك به لحاظ هاي سياسي و نظامي ايران درصدد بر آمد كه با استفاده از تجارب ديگران آنرا توسعه دهد وبه شكرانه يزدان پاك هم اكنون فناوري ساخت آن در دست ما مي باشد.


مشخصات چند نمونه موشك ساخت ایران


موشك نور :

اين موشك يك موشك ضد كشتي هست كه هم از ساحل و هم از ناوها شليك مي شود.

(دريا به دريا و ساحل به دريا) البته اين موشك قرار هست با يك موشك جديدتر با برد بيشتر و دقت بيشتر جايگزين شود.

شناسنامه :

برد : 120 كيلومتر بیشینه و کمینه 10 كيلومتر

وزن سر جنگي : 165 كيلو گرم

وزن موشك : 714 كيلو گرم

درازا : 5.329 متر

پهنا:360 م م

سوخت : مايع



موشك كوثر :

اين موشك هم ضد كشتي هست و قابليت شليك از ناوها و ناوچه ها و همچنين قايقهاي تندرو را دارا مي باشد (دريا به دريا).اين موشك يك موشك كوتاه برد و در اين حال چابك و سريع است كه اين كار را براي دفاع در برابر آن مشكل مي كند.


شناسنامه :

برد: بیشینه 30 و کمینه 4 كيلومتر

وزن سر جنگي : 30 كيلو گرم

وزن موشك : 105 كيلو گرم

درازا : 2.5 متر

پهنا : 180 م م

نوع سوخت : جامد



موشك صياد 1 :

اين موشك يك موشك دفاع هوايي است كه در بخش پدافند برد متوسط تا بلند طبقه بندي مي شود.

شناسنامه :

برد : بیشینه 34 و کمینه 27 كيلومتر

وزن سر جنگي : 190 كيلو گرم

وزن موشك: 2326 كيلوگرم

درازا : 10.824 متر

پهنا: 500 ميليمتر

نوع سوخت : جامد
موشك شهاب ثاقب:

اين موشك يك موشك دفاع هوايي است كه در بخش پدافند برد كوتاه و خيلي كوتاه قرار دارد. اين موشك در تمام شرايط اب و هوايي قابل استفاده است.

شناسنامه :

برد :5.5 بیشینه و کمینه 1.5 كيلومتر

وزن سر جنگي : 13.5 كيلوگرم

وزن: 121.5 كيلوگرم

درازا : 5936 ميليمتر

پهنا :156 م م

نوع سوخت : جامد

ميثاق 1

اين موشك يك موشك برد كوتاه سبك دوش پرتاب است كه با سيستم مادون قرمز هدايت مي شود اين موشك بيشتر بر ضد اهداف كم سرعت و ارتفاع پايين مثل هليكوپتر و پهپادها استفاده مي شود.

شناسنامه :

برد : 4000 متر بیشینه وکمینه 500 متر

وزن سر جنگي : 1.4 كيلو گرم

وزن: 10.7 كيلوگرم

درازا : 1477 ميليمتر

پهنا : 71 م م

نوع سوخت : جامد

موشك توفان

اين موشك يك موشك ضد زره بسيار دقيق با دقت اصابت بالاي 95 درصد است كه در انواع مختلفي ساخته شده است. اين موشك از لانچرهاي مختلفي پرتاب مي شود كه از انها مي توان به هليكوپتر كبرا اشاره كرد.

شناسنامه :

برد : 3850 متر بیشینه و 68 متر کمینه

وزن سرجنگي: 4.1 كيلوگرم

وزن : 19.1 كيلو گرم

درازا :1450 ميليمتر

پهنا : 150 م م

نوع سوخت : جامد

ا



موشك توسن :

اين موشك هم يك موشك ضد زره است . كه براي انهدام اهداف متحرك و ثابت مناسب است.اين موشك تقريبا كمي از تاو كوچكتر است.
شناسنامه :

برد : 4000 متر بیشینه و 100 متر کمینه

وزن سر جنگي : 2 كيلوگرم

وزن : 17.2 كيلو گرم

درازا : ؟

پهنا :؟

نوع سوخت : جامد




موشك نصر :

اين موشك يك موشك ضد ناو و كشتي هست .اين موشك يك موشك بلستيك كوتاه برد بود كه دقيقا يادم نيست ولي فكر مي كنم در حدود سالهاي 74 به بعد ساخته شده باشه. و اولين موشك بالسيك ايراني بود.


شناسنامه :

برد : بیشینه 27 كيلومتر و کمینه 4 كيلومتر

وزن سر جنگي: 120كيلو گرم

وزن :360 كيلوگرم

درازا : 3.5 متر

پهنا : 280 ميليمتر

نوع سوخت : جامد




موشك شهاب 1


شناسنامه :

برد : 300 كيلومتر بیشینه و 50كيلومتر کمینه

وزن سر جنگي: 987 كيلوگرم

وزن : 5860 كيلو گرم

درازا : 10944 ميليمتر

پهنا : 880 ميليمتر

نوع سوخت: مايع


شهاب 2

اين موشك تقريبا نوع ارتقاع يافته شهاب 1 بود كه با كاهش وزن كلاهك موشك و افزايش مقدار سوخت و يك سري تغييرات جزيي برد آن را افزايش دادند.

شناسنامه :

برد : 500 كيلومتر بیشینه و 50 كيلومتر کمینه

وزن سر جنگي : 770 كيلوگرم

وزن : 6094 كيلوگرم

درازا : 10944 ميليمتر

پهنا : 880 ميليمتر

نوع سوخت : مايع



شهاب 3



و اما گل سر سبد موشكهاي بالستيك ايراني موشك شهاب 3 بود كه با رسيدن به برد 1300 كيلومتر و در تيرس قرار گرفتن اسراييل گرد وخاك زيادي به پا كرد.


البته در مورد آن گفته مي شود كه ايران آن را به كمك كشور هايي نظير كره شمالي پاكستان و روسيه ساخته است كه البته در مورد پاكستان بگوييم كه موشكهاي ساخت پاكستان معمولا كلاهكهايي سبكتر از موشكهاي ايراني دارند و در ضمن موشكهاي بالستيك پاكستاني پس از شليك از خود رد دود به جا مي گذارند ولي موشك شهاب 3 هيچ ردي از دود ندارد كه اين نشان از تفاوت زيادي در سوخت دو موشك مي باشد.


اين موشك اولين بار در سال 1998 ( 1377) امتحان شد كه بازتاب بسياري در جهان داشت و همه از پيشرفت قابل توجه و شگفت انگيز ايران در ساخت موشك بالستيك سخن گفتند.


البته آقاي ايتن بن الايهو فرمانده نيروي هوايي اسراييل در سال 1997 ادعا كرد كه ايران موشك جديد را با توانايي هدف قرار دادن اسرايي را آزمايش كرده است. وي همچنين گزارش كرده بود كه بنا بر اطلاعات به دست آمده توسط سازمانهاي جاسوسي و اطلاعاتي روسيه در حال كمك به ايران براي ساخت موشكهاي دور برد است.



(گزارشها توجيهي كه توسط سازمان اطلاعات اسراييل (موساد) در سپتامبر 1997 عرضه شده است، نشان ميدهد كه روسيه در حال كمك به ايران در زمينه توسعه چهار نوع موشك بوده است. سازمان اطلاعات مركزي آمريكا (CIA) گزارش ميدهد كه چين نيز در رابطه با چهار موشك مزبور كمكهايي به ايران عرضه كرده است. )

گزارشها اسراييل نشان ميدهد كه موشك «شهاب 3»، سوخت مايع دارد و برد آن بين 1200 تا 1500 كيلومتر است و ميتواند 700 كيلوگرم مواد را حمل كند.
ايران موشك «شهاب 3» را در 21 جولاي 1998 ( 30 تير 1377 ) به طور رسمي آزمايش كرد و آن را يك اقدام دفاعي در برابر اسراييل خواند.



بنابر گزارش سازمان سيا و بر طبق اطلاعات به دست آمده از ماهواره هاي جاسوسي اعلام كرد كه اين موشك طي 100 ثانيه، 620 مايل مسافت را طي نمود و بعد منفجر شد. منابع اطلاعات مركزي آمريكا (CIA) نتوانستند مشخص كنند كه اين انفجار عمدي بوده يا نه، اما اشاره كردند كه سيستم نهايي اين موشك بستگي به ميزان موادي كه حمل خواهد كرد، ممكن است حداكثر 1240 كيلومتر برد داشته باشد. آزمايشها نشان داد كه اين موشك سيستم سوخت مايع دارد. كه طبق اين گزارش اين موشك از سرعت بسيار خوبي برخوردار است.



بعد از اين ايران بارها اين موشك را ارتقاع داده كه اين موشك در مقايسه با نمونه هاي اوليه از نظر برد و دقت و سرعت بسيار بهتر هستند يكي از مهمترين تغييرات در اين موشك استفاده از سوخت جامد بود كه باعث افزايش عمر نگهداري موشك و همچنين افزايش برد مي شود.



شناسنامه نمونه های نحست شهاب-3 :

برد: 1300 كيلومتر بیشینه و 500 كيلومتر کمینه

وزن سر جنگي : 1200 كيلوگرم

وزن : 17408 كيلوگرم

درازا : 16585 ميليمتر

پهنا : 1380 م م

نوع سوخت : مايع
+ نوشته شده در یکشنبه یکم بهمن ۱۳۹۱ ساعت ۶:۳۴ ب.ظ توسط hosien  |