نیروی هوای سرزمین پارس
گزارش مشرق از دو موشک جدید/
آخرین نمونه معرفی شده موشک نصر با نام «نصر بصیر» که نام آن اشاره به قابلیت رؤیت اهداف دارد، از جستجوگر الکترواپتیکی و احتمالاً از نوع تصویری فروسرخ (IIR) برای هدفگیری در فاز نهایی پرواز استفاده می کند که جستجوگر تصویری حرارتی در شب و شرایط نامساعد نیز با درصدی کاهش برد، توان عملیات دارد.
به گزارش گروه دفاع و امنیت مشرق، ایجاد قدرت دریایی قدرتمند برای جمهوری اسلامی ایران پس از پایان جنگ تحمیلی عراق علیه ایران و بر پایه تجربیات ارزشمند آن از اولویت بالایی برخوردار بوده است.

با مشاهده عملکرد موشک‎هایی همچون هارپون در اختیار نیروی دریایی ارتش ایران، موشک فرانسوی اگزوست در اختیار عراق و نیز استفاده از موشک کرم ابریشم توسط هر دو طرف، سرمایه‎گذاری قابل توجهی در وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح برای طراحی، ساخت و تولید موشک‎های ضد کشتی با بردهای متنوع خصوصاً انواع کروز که قابلیت شلیک از سه دسته اصلی پرتابگرها یعنی شناورها، هواگردها و سکوهای زمینی را داشته باشند، صورت گرفت.

اصلی‎ترین مشخصه این نوع موشک‎ها، پرواز در ارتفاع بسیار نزدیک به سطح زمین و عموماً کمتر از 30 متری در فاز پیمایشی (کروز) از مراحل حرکت آن است که بخش بسیار زیادی از زمان پرواز آنها را شامل می‎شود از این رو این موشک‎ها به نام کروز شناخته شدند. اغلب موشک‎های کروز ساخته شده دارای سرعت‎های کمتر از صوت هستند اما برخی نمونه‎های جدید در بخش نهایی پرواز (فاز ترمینال) به سرعت مافوق رسیده و برخی نیز از ابتدای پرواز، سریع‎تر از صوت حرکت می‎کنند.

موشک‎های کروز از هواپیما، پرتابگر زمینی، کشتی و حتی زیردریایی شلیک می‎شوند و انواع مختلف آنها برای حمله به رادارها، کشتی‎ها و اهداف زمینی توسعه یافته‎اند. برد نمونه‎های مختلف ساخته شده این نوع موشک‎ها از چند ده کیلومتر تا چند هزار کیلومتر است. برخی از مهم‎ترین اجزاء مشترک همه این موشک‎ها شامل پیشران راکتی برای نمونه‎های برد کوتاه تا متوسط و موتور جت برای نمونه‎های دوربرد، خلبان خودکار، ارتفاع‎سنج (برای اندازه‎گیری ارتفاع از سطح آب و پرواز در نزدیکی آن) و جستجوگر هدف که عموماً از نوع راداری، تصویری یا حرارتی است.

انواع موشک‌های کروز دریایی ساخت ایران شامل گونه‌های کوتاه برد کوثر و ظفر، میانبرد نصر، دوربرد نور، قادر، قدیر و رعد است که موشک قدیر به همراه نمونه‌ای جدید از موشک نصر به مناسبت سالروز صنعت دفاعی با حضور ریاست جمهور رونمایی شدند.

موشک نصر بصیر

موشک کروز ضد کشتی نصر در زمره سلاح‎هایی با برد کوتاه تا متوسط قرار می‎گیرد. اصلی‎ترین تفاوت این موشک با کوثر و ظفر، میزان بالای سرجنگی است که قدرت تخریب بسیار بالایی برای آن ایجاد نموده. موشک 350 کیلوگرمی نصر-1 با برد دستکم 35 کیلومتر حاوی یک سرجنگی نیمه زرهی 130 کیلوگرمی است.
 
2 کروز دریایی جدید ایران
نمونه هواپرتاب موشک نصر در کنار جنگنده بمب‎افکن اف-4ئی

به گزارش مشرق، موشک ضد کشتی و کروز نصر-1 پس از قرار گرفتن در خط تولید، به فهرست تسلیحات شناورهای تندرو اضافه شد که برد دورایستایی بهتری به آنها در مقابله با ناوهای دشمن می‎دهد. انواع شناورهای تندرو ایرانی از جمله ذوالفقار نیز به این موشک هدایت راداری و قدرتمند مجهز شده‎اند.

2 کروز دریایی جدید ایران
شلیک موشک نصر هدایت راداری از شناور تندرو ذوالفقار

موشک نصر دارای سکوهای ساحلی خوداتکا نیز بوده که با استقرار روی کامیون از تحرک مناسبی برخوردار شده‎اند. نمونه هواپرتاب این موشک کروز هم به تولید رسیده که روی هواپیماهای جنگنده نظیر اف-4 فانتوم نیروی هوایی ارتش نصب می‎شود. به علاوه در بازدید رئیس جمهور از نیروی دریایی سپاه در بندرعباس نیز یک بالگرد بل206 مجهز به یک موشک نصر در زیر بدنه به نمایش در آمد.
 
2 کروز دریایی جدید ایران
شلیک موشک کروز ضد کشتی نصر از پرتابگر ساحلی

این بالگرد می‎تواند به سرعت پیمایشی (کروز) بالاتر از 200 کیلومتر بر ساعت برسد که سرعت اولیه قابل توجهی به موشک می‎دهد. همچنین توان رسیدن به ارتفاع پروازی بیش از 3500 متر نیز در کنار سرعت اولیه‎ای که بالگرد به موشک می‎دهد برد نصر را در صورت شلیک از بالگرد به طور محسوسی افزایش خواهد داد.

بدیهی است پرتاب این موشک از هواپیماهای جنگنده از ارتفاع‎ها و سرعت‎های بیشتر باز هم به افزایش برد دورایستایی موشک منجر خواهد شد.

2 کروز دریایی جدید ایران
موشک نصر زیر بدنه بالگرد بل206

به گزارش مشرق، آخرین نمونه معرفی شده موشک نصر با نام «نصر بصیر» که اشاره به قابلیت رؤیت اهداف نیز دارد از جستجوگر الکترواپتیکی و احتمالاً از نوع تصویری فروسرخ (IIR) برای هدفگیری در فاز نهایی پرواز استفاده شده است.

این جستجوگر در زمره گونه‌های غیرفعال یا passive قرار می‌گیرد که بدون ایجاد هرگونه انتشاری اقدام به شناسایی و قفل روی اهداف می‌نماید.
 

2 کروز دریایی جدید ایران
موشک نصر بصیر

بدین ترتیب هوشیاری شناورهای دشمن در مورد شلیک موشک به سمت آنها به میزان چشمگیری کاهش می‌یابد. شناسایی اولیه موقعیت شناورهای دشمن نیز می‌تواند به روش‌های مختلفی صورت گیرد از جمله رادارهای دوربرد ساحلی، پهپادهای شناسایی یا توسط رادار شناورهایی در خارج از منطقه شلیک موشک.

جستجوگر تصویری فروسرخ (IIR) قابلیت ردگیری اهداف شناوری را از تمام زوایا داشته، از مقاومت نسبتاً بالایی نسبت به اخلال (جمینگ) و فریب برخوردار بوده و حساسیت بسیار بهتری در تشخیص اهداف دارد. همچنین برخلاف جستجوگرهای اپتیکی مرئی که تنها در روز و شرایط آب و هوایی مساعد قابلیت فعالیت دارند جستجوگر تصویری حرارتی در شب و شرایط نامساعد با درصدی کاهش برد، توان عملیات دارد.

جدیدترین حسگرهای فروسرخ تصویری قابلیت تشخیص در محدوده‌های متنوع امواج فروسرخ را دارند و در نتیجه به این دلیل و نیز افزایش هوشمندی پردازشگرهای دیجیتال، امکان مقابله با آنها بسیار دشوار شده است.

بسیاری از حسگرهای جدید تصویری فروسرخ در محدوده طول موج متوسط فروسرخ (MWIR) یا بلند فروسرخ (LWIR) کار می‌کنند تا تابش فروسرخ اجسام را به راحتی از نور مرئی تشخیص دهند. از این فناوری در سامانه‌های مختلفی با مأموریت‌های شناسایی، ردگیری اهداف، سامانه‌های کنترل آتش و حسگر موشک‌ها استفاده می‌شود.

2 کروز دریایی جدید ایران
تصویر فروسرخ از یک هدف دریایی در فاصله 4 کیلومتری

به نظر می‌رسد پنجره جستجوگر موشک نصر بصیر، دارای پوشش منیزیم فلوراید است که اثرات مهمی در تشخیص محدوده مطلوب امواج فروسرخ دارد. این ماده با حذف برخی از باندهای امواج فروسرخ، فقط فرکانسهایی از امواج فروسرخ را عبور می دهد که مربوط به مواد سازنده به کار رفته در تجهیزات هدف بوده و اثرات محیطی پس زمینه و اثرات حرارتی روی پنجره جستجوگر را نیز تا حد زیادی حذف می کند.

2 کروز دریایی جدید ایران
سر جستجوگر موشک نصر بصیر

همچنین خواص مکانیکی طلق یا شیشه پنجره جستجوگر با بهره‌گیری از این ماده بهبود می‌یابد که در صورت تشکیل امواج شوک در جلوی موشک در سرعت‌های شلیک مادون صوت بالا (High Subsonic) اهمیت بیشتری می‌یابد. به علاوه با بهره‌گیری از این ماده، مقاومت در برابر اثرات اصطکاکی و سایشی قطرات آب نیز بهبود یافته که ارزش بالایی برای موشک‌های کروز دریایی که در نزدیک سطح آب پرواز می کنند.

موشک قدیر

برای اولین بار در مهرماه سال 91 رئیس سازمان صنایع هوافضای وزارت دفاع خبر از ساخت موشک کروز قدیر در آینده‌ای نزدیک داد. پس از آن در فروردین ماه سال جاری فرمانده نیروی دریایی ارتش از بکار گیری این موشک هم در ناوشکن‌های نداجا و هم در پرتابگرهای ساحلی این نیرو خبر داد.

امیر سیاری تفاوت کروز قدیر با موشک‌های قبلی این نیرو نظیر نور و قادر را در بُرد، دقت و قدرت انهدام آن عنوان کرده بود.

به گزارش مشرق، موشک ضد کشتی و کروز نور از اولین نمونه‎های این نوع موشک‎ها بود که در سال‎های دهه 1370 به خدمت نیروهای مسلح کشورمان در آمد. موشک نور با طول 6.38 متر که 1.24 متر آن مربوط به موتور راکتی اولیه است، 715 کیلوگرم جرم داشته که 175 کیلوگرم آن مربوط به سرجنگی نفوذگر نیمه زرهی موجود در آن است.

برد این موشک 120 کیلومتر بوده و می‎تواند با سرعت نزدیک به 0.9 ماخ پرواز کند.

2 کروز دریایی جدید ایران
شلیک موشک نور از ناوشکن البرز

ناوچه‎های رده تندر و سینا، ناوهای رده بایندر و ناوشکن (ناو محافظ) رده الوند و جماران، هواناوهای BH-7، بالگردهای میل-17/171 و هواپیماهای جنگنده مانند اف-4 فانتوم از جمله تجهیزات نیروهای دریایی سپاه و ارتش و نیروی هوایی ارتش هستند که این موشک را به کار می‎برند.

همچنین مجموعه‎های پرتابگرهای متحرک ساحلی که هر یک برخوردار از رادار، واحد فرماندهی و کنترل و چندین پرتابگر هستند دیگر سامانه کاربر موشک نور محسوب می‎شوند. این سامانه‎ها که به صورت خوداتکاء عمل می‎کنند نقش مهمی در دفاع ساحلی در برابر واحدهای شناور دشمن دارند که البته سامانه‎های مستقر شده در مناطق مختلف قابلیت شبکه شدن با هم را نیز دارند.
 
2 کروز دریایی جدید ایران
موشک کروز ضد کشتی نور

موشک نور برای پرتاب از شناورها یا سکوهای ساحلی با یک موتور راکتی اولیه سوخت جامد سرعت گرفته و پس از جدا شدن این پیشران، با موتور توربوجت که ورودی هوای آن زیر بدنه و بین دو بال پائینی قرار دارد به مسیر خود ادامه می‎دهد.

در فواصل نزدیک هدف، موشک ارتفاع خود را به چند متری سطح آب می‎رساند تا کار شناسایی و درگیری دشمن با آن سخت شده و موشک به بخشی از هدف که نزدیک آب است اصابت کند که سبب ایجاد بیشترین آسیب در هدف شده و احتمال غرق شدن آن را افزایش می‎دهد.

موشک قادر نیز نمونه‎ای جدید از موشک نور است که برد آن افزایش یافته. قادر با بهره‎مندی از ساختار و طراحی مشابه و حتی ابعاد نزدیک به نور دستکم 220 کیلومتر برد دارد.

در واقع به نظر می‎رسد متخصصان صنعت موشکی کشور برای تولید موشک قادر از نظر فیزیکی تنها کمی طول موشک نور را افزایش داده باشند. همانطور که در تصویر زیر پیداست، قطر و بال‎های دو موشک نیز مشابه هم هستند و این مشابهت بالای دو موشک قیمت تمام شده موشک جدید را به میزان قابل توجهی کاهش می‎دهد.

2 کروز دریایی جدید ایران
موشک ضد کشتی قادر در کنار نور

از توانمندی‎های اعلام شده برای موشک قادر باید به سامانه خلبان خودکار دیجیتال، سامانه ناوبری با دقت بالا، امکان برنامه‎ریزی موشک قبل از شلیک، امکان هدفگیری اهداف با سطح مقطع راداری پایین، رادار پیشرفته با قابلیت مقابله با جنگ الکترونیک، آماده‎سازی و واکنش سریع موشک برای حمله به هدف و توانایی ضربه زدن به اهداف ساحلی علاوه بر هدف‎های شناور اشاره کرد.

2 کروز دریایی جدید ایران
شلیک موشک کروز قادر از پرتابگر ساحلی

موشک قادر در یکی از آزمایش‌های خود با سرجنگی که تنها یک ششم سرجنگی واقعی موفق به هدف قرار دادن یک هدف واقعی با طول 63 متر شد که در اثر اصابت این موشک کشتی مذکور غرق گردید که نشان دهنده قدرت بالای سرجنگی به کار رفته است. بنابراین پیداست با سرجنگی با قدرت 6 برابر قادر قادر به غرق کردن کشتی‌های بسیار بزرگتر دشمن است.

به گزارش مشرق، موشک قادر نیز مانند نور از سکوهای متحرک ساحلی، ناوچه‎ها و ناوشکن‎ها، هواپیماهای جنگنده و بالگرد میل-17/171 پرتاب می‎شود. پرتابگرهای جعبه‎ای موشک قادر که برای پرتاب آن از سطح به کار می‎رود نیز مشابهت بالایی با نمونه‎های مورد استفاده برای موشک نور دارد که این نیز دلیل دیگری برای طی شدن یک سیر منطقی در توسعه موشک‎های کروز دریایی کشور است.

2 کروز دریایی جدید ایران
موشک قادر نصب شده زیر بال هواپیمای اف-4ئی نیروی هوایی ارتش

با توجه به پرواز این موشک‎ها در ارتفاع بسیار پایین، رادار کشتی‎ها به طور مستقل از رادارهای هواپایه و در بهترین حالت با در نظر نگرفتن سطح مقطع راداری کم موشک‎های نور و قادر از حدود 30 کیلومتری (با توجه به انحنای کره زمین) امکان رؤیت آنها را خواهد داشت و در این صورت با توجه به سرعت این موشک‎ها که بین 0.8 تا 0.9 ماخ (277 تا 312 متر بر ثانیه در سطح دریا در دمای 25 درجه سانتیگراد) است، دشمن تنها حدود 96 تا 108 ثانیه زمان برای واکنش خواهد داشت.

لازم به ذکر است نیروی دریایی آمریکا احتمال اصابت نمونه‎های مشابه خارجی از این موشک‎ها را در اواسط دهه 1990 در حدود 85 درصد برآورد نموده بود. این در حالی است که امروزه هر چند سامانه‎های کشف و هدفگیری و تسلیحات دفاعی ناوها پیشرفت نموده اما موشک‎ها نیز با بهره‎گیری از فناوری‎های جدید کاهش سطح مقطع راداری و نیز سامانه‎های پیشرفته راداری همچنان برگ‎های برنده خود را برای مغلوب کردن سامانه‎های دفاع موشکی دشمن خصوصاً در صورت شلیک پرتعداد به سمت یک کشتی حفظ نموده‎اند.

در آخرین گام، متخصصان صنعت موشکی کشور با افزایش بیش از پیش برد موشک‌های کروز از خانواده نور اقدام به طراحی و ساخت موشکی دیگر با کمترین تغییرات در ساختار و رسیدن به برد و قابلیت عملیاتی بیشتر نموده‌اند.
 
2 کروز دریایی جدید ایران
موشک کروز ضد کشتی قدیر

موشک قدیر نسل جدید از کروزهای دریایی ایران است که به برد 300 کیلومتر می‌رسد. این موشک نیز از طراحی ظاهری مشابه موشک‌های نور و قادر بهره می‌برد. با توجه به عدم تغییر محسوس در ابعاد موشک ممکن است علاوه افزایش حجم سوخت داخلی با بهسازی موتور برای کاهش مصرف سوخت یا کاهش وزن اجزاء میزان 36 درصدی افزایش برد نسبت به قادر تأمین شده باشد.

2 کروز دریایی جدید ایران
اصابت موشک قدیر به هدف فرضی با دقت بسیار بالا

این عدم تفاوت چندان زیاد قدیر با نسل‌های قبلی خود امکان استفاده از پرتابگرهای موجود دریایی و زمینی را ایجاد می‌نماید. پیرامون پرتابگرهای ساحلی این موشک‌های کروز می‌توان گفت عملکرد مستقل و خوداتکاء این سامانه‌ها به معني عدم وابستگي به سامانه‌هاي اصلي شناسايي در يک نبرد ناهمطراز خواهد بود. در واقع، يکي از مزاياي استقرار رادار بر روي خودروي پرتابگر توان فعاليت مستقل سامانه، در شناسايي اهداف است.

در يک هجوم گسترده که سامانه‌هاي شناسايي شده خودي، توسط دشمن مورد حمله قرار گرفته و حتي ممکن است در بدترين شرايط فرضي، ارتباط عادي واحدهاي موشکي با فرماندهي مربوطه به طور مقطعي دچار اشکالاتي گردد عملکرد مستقل سامانه، پيش‌بيني هوشمندانه‌اي براي پيشگيري از کاهش توان رزمي خودي در پاسخگويي به واحدهاي دشمن است.

پراکنده شدن توان شناسايي دشمن و پخش شدن قواي دشمن در شناسايي و انهدام پرتابگرهاي متعدد پرتاب که در عوارض طبيعي مناطق جنوبي کشور استتار شده و در مواقع لزوم وارد عرصه خواهند شد، از ديگر فوايد استفاده از اين پرتابگرهاي جديد هستند.

امکان تغيير مکان به دليل استقرار مجموعه، بر ‌روي خودرو و خروج سريع از مکان پرتاب پس از شليک موشک نيز به افزايش بقاپذيري رزمي سامانه مي‌افزايد.

2 کروز دریایی جدید ایران
پرتابگر ساحلی موشک‌های کروز دریایی؛ مجهز به رادار

به گزارش مشرق، امکان حمله به چندين هدف متفاوت از يک سايت و يا يک مجموعه هدف (ناوگروه دشمن) از چند جهت کاملاً متفاوت با موشک‌هاي برد بلند، نقش مؤثري در موفقيت نيروهاي دفاعي کشور در نبرد ناهمطراز احتمالي دارد.

با گسترش واحدهاي پرتاب در گستره وسيع سواحل جنوب، دشمن نياز به صرف توان بسيار بالايي در جنگ الکترونيک دارد و از تمرکز توان آن، روي يک يا چند مجموعه پرتاب در نواحي محدود، که تأثير بسزايي در مختل کردن فعاليت سامانه‌هاي خودي دارد جلوگيري مي‌شود.

وجود سامانه کنترل فرماندهي در مجموعه فوق نیز امکان هماهنگي بين چندين پرتابگر در يک سايت پرتعداد، به منظور تطبيق و تمايز اهداف شناسايي شده و تخصيص اهداف به پرتابگرها و يا حتي هماهنگي بين واحدهاي خود اتکا در مواقع لازم فراهم مي‌کند.
 
2 کروز دریایی جدید ایران
ساختار یکسان قدیر با قادر و نور

افزایش برد موشک‌های کروز دریایی از خانواده نور به 300 کیلومتر منجر به کاهش تعداد سامانه خوداتکاء زمینی برای پوشش سواحل 1500 کیلومتری جنوب کشور شده و نیز همپوشانی بیشتر سامانه‌ها را در صورت بکارگیری تعداد بالا برای درگیری با دشمن از چند جهت ایجاد می‌نماید.

لازم به ذکر است موشک‌های کروز رعد با برد 350 کیلومتر نیز توسط وزارت دفاع کشورمان در حدود یک دهه قبل ساخته شده اما به دلیل ابعاد بزرگ، این موشک از پرتابگرهای تک فروندی روی شاسی زرهی شلیک می‌شود که بدیهی است مزیت‌های پرتابگرهای چند فروندی و کامیونی موشک‌های نور و قادر و قدیر را ندارد.

2 کروز دریایی جدید ایران
تصویری مثالی از میزان منطقه تحت پوشش با هر پرتابگر موشک قدیر

افزایش منطقه خطر برای دشمن در اطراف شناورهای حامل موشک قدیر و نیز سواحل، امکان تغییر مسیر موشک و حمله از سمت پیش‌بینی نشده به دشمن به واسطه برد بالا (در صورت برخورداری از سامانه‌های هدایت و ناوبری لازم) و امکان شلیک موشک توسط پرتابگر زمینی از فواصل دور از ساحل برای سخت تر شدن شناسایی واحدهای پرتاب توسط دشمن از دیگر مزیت‌های افزایش برد موشک‌های کروز ضد کشتی به برد 300 کیلومتر است.

با احتساب دو موشک قدیر و نصر بصیر، خانواده موشک‌های کروز دریایی ساخت ایران دارای 8 عضو می شود که هر یک با پوشش رده‌های مختلف نیازهای عملیاتی، نقش مهم خود را در دفاع از سواحل و انهدام شناورهای دشمن ایفا می کنند.

این موشک‌ها با شلیک از حامل‌های مختلف شناوری، هوایی و ساحلی و بهره‌گیری از فناوری‌های پیشرفته در زمینه هدفگیری، هدایت و کنترل با دقت بالا به اهداف خود اصابت می‌کنند.
 
 
+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم شهریور 1393ساعت 9:22 بعد از ظهر  توسط hosien  | 

گزارش "مشرق" از سه سامانه جدید پدافند هوایی؛
سه سامانه جدید پدافند هوایی "رعد2" ، "طبس" و "سوم خرداد" که روز گذشته و در جریان بازدید رهبر معظم انقلاب از نمایشگاه دستاوردهای نیروی هوافضای سپاه رونمایی شد، توانمندی تازه ای را برای یگان های پدافند هوایی کشور به وجود آورده و لایه جدیدی از دفاع هوایی را برای کشور به ارمغان خواهند آورد.
گروه دفاع و امنیت مشرق -  روز گذشته و در جریان بازدید رهبر معظم انقلاب از نمایشگاه دستاوردهای نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از دستاوردهای متعددی رونمایی شد. بخشی از دستاوردهای رونمایی شده مربوط به سامانه های پدافندی بود. سامانه های پدافندی "رعد2" ، "طبس" و "سوم خرداد" از جمله این سامانه ها بودند.

در نگاه اول مشخص می شود که این سامانه ها شباهت خاصی به سامانه موشکی رعد دارند که پیش از این رونمایی شده بود. البته در این میان تغییرات خاصی دیده می شود که به آن می پردازیم.

سامانه رعد رونمایی شده در رژه 31 شهریور سال 1391 ، از موشکهایی با نام طائر 2 بهره می برند. بر اساس اعلام مسئولین برد این سامانه 50 کیلومتر بوده و می تواند با اهدافی تا ارتفاع 22.8 کیلومتر درگیر شود. در عین حال مشخص بود که راداری بر روی پرتابگر این سامانه نصب نشده است و اطلاعات مورد نظر آن از طریق رادار که در محل دیگری مستقر است به آن می رسد.

آشنایی با 3 کابوس تازه ایرانی پرنده های دشمن+عکس
سامانه رعد

سامانه رعد 2 در حقیقت مدل ارتقاء یافته سامانه رعد 1 است. بر اساس اطلاعات موجود در سامانه رعد 2 از سامانه های اپتیکی به منظور انجام عملیات شناسایی نیز استفاده می شود. اهمیت مسئله در اینجا نهفته است که در صورتی که به هر دلیل سامانه های راداری "رعد 2" از کار بیفتند این سامانه می تواند با کمک سامانه های رهگیری و هدف الکترواپتیکال خود تا فاصله 80 کیلومتری خود را جستجو کرده و به شناسایی و کشف اهداف مورد نظر بپردازد.

آشنایی با 3 کابوس تازه ایرانی پرنده های دشمن+عکس

سامانه رعد 2 با فلش مشخص شده است

کیفیت و توانایی سامانه های الکترواپتیکال ساخت ایران در جریان شکار پهپاد RQ-170 به نمایش درآمد که در طی آن این سامانه ها موفق به شناسایی و رهگیری این پهپاد آمریکایی شده بودند.

همچنین سامانه مورد نظر بر روی یک دستگاه کامیون نصب شده و این امر نشان از بالا بودن انعطاف پذیری این سامانه و قابلیت نصب آن بر روی انواع خودروهای گوناگون دارد.

اما دو سامانه معرفی شده دیگر از تفاوتهای بیشتری نسبت به "رعد2" برخوردار هستند. بر روی هر دو سامانه "طبس" و "سوم خرداد" دو سامانه راداری مستقل دیده می شود. رادار به کار رفته بر روی سامانه "طبس" از لحاظ ظاهری تا حدودی به سامانه بوک روسی شبیه است و البته اطلاعات خاصی در مورد کارایی "طبس" ایرانی توسط مسئولین منتشر نشد. البته پیش از این مشرق در مقاله مربوط به سامانه "رعد" به برخی از تفاوتهای میان بوک با سیستم های ایرانی پرداخته بود.

آشنایی با 3 کابوس تازه ایرانی پرنده های دشمن+عکس
سامانه "طبس"

آشنایی با 3 کابوس تازه ایرانی پرنده های دشمن+عکس
سامانه روسی بوک

اما سامانه "سوم خرداد" از یک رادار با ظاهری شبیه به یک صفحه تخت و به نوعی مثل رادارهای آرایه فازی بهره می برد که خود یک نکته بسیار مهم محسوب می شود. این رادارها توان اسکن بسیار سریع تر فضای اطراف خود را داشته و در برابر جنگ الکترونیک دشمن از توانایی مقاومت بسیار بالاتری برخوردار است. بر اساس اعلام مسئولین این سامانه تماما مستقل می باشد. این بدین معناست که کلیه امور یعنی شناسايی، رهگیری، تعقیب و درگیری با هدف مورد نظر از روی همین یک سامانه انجام می شود که خود به کاهش حجم یگان ها و نفرات کمک کرده و در عوض تحرک و در نتیجه بقاء پذیری آنها را افزایش خواهد داد.

آشنایی با 3 کابوس تازه ایرانی پرنده های دشمن+عکس
سامانه پدافند هوایی "سوم خرداد"

این سامانه می تواند همزمان 4 هدف را رهگیری و 8 موشک را شلیک کنید. به نظر تاکتیک مورد نظر فرماندهان ایرانی برای استفاده از این سامانه به دلیل تحرک بالا و تجمیع تمام سامانه ها بر روی یک شاسی در راستاي بحث " شلیک کن – فرار کن " است. در این تاکتیک که به نوعی برای استراتژی نبرد ناهمطراز ایده آل می نماید دسته های چندتایی از این سامانه در نقاط مختلف مستقر شده و اهداف پرنده را غافلگیر می کنند. به نظر می رسد که طراحان این موشک برای هر هدف هوایی 2 موشک در نظر گرفته اند که شانس برخورد را افزایش دهد.

البته یک نکته را هم باید یادآور شد و این هم این که سامانه "سوم خرداد" همزمان با سامانه رعد تست شده بود و در همزمان نیز تصاویری از شلیک موفق آن پخش شد. در حقیقت ما در روز گذشته شاهد رونمایی رسمی از این سامانه در مقابل فرماندهی کل قوا بودیم.

آشنایی با 3 کابوس تازه ایرانی پرنده های دشمن+عکس
تست سامانه "سوم خرداد" با موشکهای طائر 2

اما نکته بعدی در مورد موشکهای به کار رفته در این سامانه است. همان گونه که دیده می شود در این سامانه از موشکهای طائر 2 ب استفاده شده است. با نگاهی به تصاویر مربوط به سامانه رعد و موشکهای به کار رفته بر روی آن به راحتی می توان تشخیص داد که موشکهای طائر 2 نسبت به نمونه به کار رفته در "رعد" بزرگتر هستند.

آشنایی با 3 کابوس تازه ایرانی پرنده های دشمن+عکس
موشک های طائر 2 ب

در هنگام بازدید رهبر انقلاب از سامانه "سوم خرداد" اعلام شد که این سامانه توانایی درگیری با اهدافی در فاصله 50 کیلومتر و ارتفاع 25 کیلومتر را دارد. این افزایش بیش از 2 کیلومتری در برد می تواند یکی از دلایل افزایش قطر موشک دانست. البته می توان استفاده از سرجنگی سنگین تر و همچنین رادار بزرگتر برای این موشک را نیز از دلایل این افزایش اندازه برشمرد.

اما نکته بسیار مهم که توسط یکی از مسئولین به رهبر انقلاب اعلام شد مربوط به برنامه های آینده سپاه برای این سامانه است. در هنگام بازدید فرماندهی کل قوا از این سامانه اعلام شد که سامانه مورد نظر از نظر کارایی کلی شبیه به اس 300 است اما برد کمتری نسبت به آن دارد که در آینده برنامه ای برای افزایش برد سامانه مورد نظر به 100 الی 200 کیلومتر داریم.

 

باید این نکته را مد نظر داشت که امروزه عمده تهدیدات هوایی در حوزه تهدیدات ارتفاع پایین و متوسط حضور دارند و سرمایه گذاری گسترده ایران در بخش سامانه های دفاع هوایی در ارتفاع پست و متوسط نشان از درک صحیح فرماندهان از تهدیدات در فضای موجود دارد.

صد البته با توجه به اخبار مرتبط به سامانه برد بلند باور 373 و همچنین افزایش برد موشکهای سامانه "سوم خرداد" می توان این امید را داشت که در آینده نزدیک جمهوری اسلامی ایران به طور کامل و در تمامی ارتفاع های مورد نظر دارای یک سامانه پدافند هوایی نیرومند و بومی که متکی به توان داخلی است باشد.

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم شهریور 1393ساعت 9:20 بعد از ظهر  توسط hosien  | 

 

به گزارش نشریه AirForcesMonthly



آسمان بر فراز تهران ، پایتخت ایران ، شاهد یک نمایش پر ابهت از قدرت نظامی ایران ، شامل فانتوم ها ، تامکت ها ، فنسر ها و فالکروم ها بود ، کشور روز ملی ارتش خود را جشن گرفته بود.

رئیس جمهور احمدی نژاد که به خاطر حالت تهاجمی و سخن رانی های بحث برانگیز خود شهرت دارد توسط رئیس جمهور حسن روحانی جایگزین شده است ، کسی که به عنوان یک رهبر ملایم تر شناخته شده است. به هنگام سخن رانی در مراسم روز ملی ارتش ایران در هجدهمین روز آوریل سال 2014 ، رئیس جمهور روحانی تاکید کرد که کشورش هیچ گونه مقاصد خصمانه ای در برابر سایر کشور ها از جمله ایالات متحده ی امریکا ، ندارد : " ما به دنبال جنگ نیستیم ، ما به دنبال منطق هستیم ، به دنبال مذاکره ".

یک پرواز عظیم در ارتفاع پایین بر فراز مرکز پایتخت توسط نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران (IRIAF) انجام شد ، پروازی شامل جنگنده های منسوخ دوران شوروی و بهترین جنگنده های دهه ی 70 ایالات متحده.

این جنگنده ها توسط بالگردهایی هم سن و سال خود از هوانیروز جمهوری اسلامی همراهی شدند. در اثناء این برنامه ، بر روی زمین اتوموبیل های حامل سامانه های SA-8 Grail ، موشک های دور برد ارتفاع متوسط به بالای سطح به هوا و سایر رادارهای دفاع هوایی و توپ های ضد هوایی ، که یاد آور روز رژه ی ماه مه شوروی در میدان سرخ (Red Square) بود ، در حال گذر از مقابل جایگاه بودند.



تصویر


به دلیل تحریم های اعمال شده ، ایران قادر به خرید هواپیماهای جدید نیست. نیروی هوایی ایران 8 نوع هواپیمای اصلی به همراه چندین زیرگونه ی مختلف را در ناوگان خود پذیراست. هفتمین پرواز جمع (Formation) ارتفاع پست صورت گرفته ، نشان دهنده ی این تنوع است ، جت هایی با منشاء شوروی ، ایالات متحده و فرانسه ، در بر گیرنده ی Mig-29UB ، F-4E ، F-14A ، Su-24MK و میراژ F1BQ-3 .



تصویر


C-130H های اسکادران هفتاد و دوم تاکتیکی حمل و نقل ، شامل هواپیمای 5-8529 (c/n 4448) برای جابه جایی خدمه ی زمینی به تهران مورد استفاده قرار گرفتند.



تصویر


دو Il-76TD اسکادران هفتاد و یکم تاکتیکی حمل و نقل شامل هواپیمای 5-8210 (c/n 0063469055) برای جابه جایی تجهیزات زمینی شامل 3 خودروی APA-5D استارتر موتور هواپیما و خدمه ی زمینی اسکادران تاکتیکی هفتاد و دوم جنگنده های Su-24MK ، مورد استفاده قرار گرفتند.




تصویر


صاعقه ی 3-7369 یکی از 4 صاعقه ی اعزام شده به تهران برای پرواز در ارتفاع پایین بود. باله ی دمی دوقلوی مشخص در تصویر توسط HESA که به IAMI (صنایع هواپیمایی ایران) نیز شهرت دارد ساخته شده است. بدنه و سایر بخش های این جنگنده از یک F-5 آذرخش نیروی هوایی ویتنام که زمان پیوستن به نیروی هوایی ایران شماره بدنه ی 3-7363 را یدک می کشید ، گرفته شده است.



تصویر


پنج Su-24MK که دو فروند آن ها مجهز به غلاف سوخت گیری هوایی UPAZ-1A Sakhalyn بودند ، به منظور رژه ی هوایی به تهران اعزام شدند. این جنگنده ، 3-6858 ، یکی از 20 هواپیمای سابق نیروی هوایی عراق از این مدل بود که اکنون در اسکادران جنگنده ی هفتاد و دوم تاکتیکی خدمت می کند. این هواپیما در سال 2013 بازسازی و اورهال شد.



تصویر


بنا به مسائل امنیتی ، فقط بهترین و تواناترین جنگنده ها از ناوگان هوایی ارتش در این رژه شرکت می کنند و فنسر 3-6855 نیز از این مساله مستثنی نیست. این جنگنده به تازگی توسط مکانیک های اسکادران تاکتیکی هفتاد و دوم اورهال شده و به سایر 21 فروند Su-24MK عملیاتی این اسکادران ملحق شده است. همچنین این جنگنده در رزمایش مدافعان حریم ولایت 4 در دسامبر سال گذشته نیز شرکت داشته است.



تصویر


یکی از از معدود AH-1J های هوانیروز جمهوری اسلامی که در مرکز آموزشی شهید وطن پور ، واقع در خارج از اصفهان ، در حال خدمت است ، قابلیت استفاده از موشک های BGM-71A را دارد ، شماره بدنه ی 3-4546 (c/n 29006). این بالگرد یکی از 6 فروند بالگرد شرکت داشته از این گونه در رژه بود.



تصویر


پس از 5 سال غیبت ، جنگنده ی چنگدو FT-7N Airguard که به Heater نیز شهرت دارد به سواری بر فراز تهران بازگشت. 5 فروند از این گونه ، که متعلق به پایگاه هشتم تاکتیکی F-7 CCTS ( اسکادران فرماندهی تمارین رزمی ) بودند به تهران اعزام شدند و 3 فروند آن در حالی که 2 فروند دیگر رزو بودند ، در رژه شرکت داشتند.



تصویر


این یک شگفتی بود ! F-4E 3-6646 (c/n 4730) در پایگاه ششم تاکتیکی بوشهر انبار شده بود ، جایی که از آن به عنوان منبع قطعات یدکی استفاده می شد ، آن هم برای بیش از 10 سال. این نشان دهنده ی مهارت مهندسین ایرانیست که این جنگنده هم اکنون کاملا عملیاتی می باشد. اگرچه ، شاید این نشان دهنده این است که بعد از سال ها تحریم ، نیروی هوایی دیگر قادر به دستیابی به هواپیمای جدیدی نیست و چاره ای جز این کار ندارد.



تصویر


6 شینوک CH-47C ساخت ایتالیا ، شامل بالگرد شماره ی 4-4058 (c/n P-010) که به تازگی توسط پایگاه چهارم پشتیبانی اورهال شده بود ، در رژه شرکت داشتند. هم اکنون حدود 40 فروند از حدود 100 فروند تحویل شده مابین سال های 1970 تا 1983 عملیاتی هستند.



تصویر


بالگرد بل 214A تاکنون نقش ستون فقرات ناوگان هوانیروز جمهوری اسلامی را داشته است. 26 فروند از این گونه ، شامل بالگرد 6-4873 (c/n 27226) در این پرواز در ارتفاع پست شرکت داشتند. از 290 بالگرد تحویل شده به ایران ، 150 فروند تاکنون جان سالم بدر برده اند. این بالگرد یکی از 50 بالگرد گمارده شده به عنوان اسکادران جست و جو و نجات و اسکادران تهاجمی پایگاه چهارم پشتیبانی است.



تصویر


تامکت پر تلالو 3-6049 ، منقوش به شمای دیجیتال ، یکی از 6 فروند F-14A اعزام شده به تهران بود. اگرچه ، به خاطر تفاوت رنگ آن با سایرین ، به عنوان رزرو باقی ماند و در رژه شرکت نکرد.



تصویر


Fencer-D 3-6807 بدقیافه ، یکی از جنگنده های اسکادران تاکتیکی هفتاد و دوم است که از زمان تحویلش تا کنون رنگ آمیزی مجدد نشده است. این فنسر به عنوان رزرو حضور داشت و در رژه شرکت نکرد.



تصویر


این 3 فروند میراژ که به تازگی اورهال و مدرنیزه شده اند ، همگی جنگنده های سابق عراق بوده اند که چهارمین دسته ی پروازی در روز رژه را ایجاد کردند. F1BQ لیدر 2 پاد سوخت خارجی متعلق به F-5E را که به پایلون های ساخت ایران متصل هستند با خود حمل می کند. از این میراژ ها عمدتا به منظور دفاع در جنوب شرقی ایران استفاده می شود و رنگ آمیزی آبی دورنگ آن ها در سال 2013 پس از اورهال در سال های 2012 و 2013 در مشهد بر روی آن ها انجام شد.



تصویر


دو فانتوم از پایگاه ششم تاکتیکی ، کوسه های بوشهر ، 3-6525 و 3-6646 در فرودگاه بین المللی مهر آباد ، رمپ شهید لشگری.




منبع :
صفحات 60 ، 61 و 62 مجله ی AirForces Monthly ، جولای 2014

تصویر تصویر تصویر





ترجمه: آرمان مجدی (Commandant)

 

کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع

 

copyright © Military.ir

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم شهریور 1393ساعت 9:6 بعد از ظهر  توسط hosien  | 

 
مدیرعامل شرکت پنها گفت: ما در جنگ ناهمطراز اعتقاد داریم همه بالگردها باید قابلیت دفاع از خودشان و ضربه زدن به دشمن را داشته باشند پس طبیعی است که این، یک دستورالعمل و قانون برای ما شد و ما در حال انجام آن هستیم و تقریبا توانسته‌ایم با هزینه بسیار کم، قدرت آتش بالگردی کشور را 3 برابر کنیم.

به گزارش مشرق، در سال 1348 دولت ایران و شرکت ایتالیایی «آگوستا» مقدمات ایجاد یک واحد تعمیراتی پشتیبانی بالگرد را در ایران با عنوان شرکت سهامی هلی‌کوپتر ایران بنا نهادند تا این شرکت بعدها در قالب شرکت پنها (پشتیبانی و نوسازی هلی کوپتری ایران) از یکی از بزرگترین یگانهای بالگردی در جهان پشتیبانی کند.

یک سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی که منجر به اخراج بیش از 1400 مستشار آمریکایی از «پنها» شد، شعبه تعمیرات اساسی بالگردهای سنگین، به منظور جلوگیری از ارسال این سامانه ها به خارج از کشور که مستلزم هزینه‌ای گزاف بود، ایجاد و یک سال پس از آن نیز مسوولیت پشتیبانی بالگردهای های تجارتی به عهده این صنایع گذاشته شد.

در سالهای ابتدایی دهه 60 و با تشکیل گروه صنایع وزارت دفاع، «پنها» در گروه هوایی قرار گرفت و در اوایل این دهه، موفق به اخذ گواهینامه پشتیبانی بالگردهای تجارتی 212 شد.

در سال 1364 با تعمیر اساسی بالگرد سنگین RH-53D، شرکت پنها به جرگه مراکزی که موفق به تعمیر اساسی این نوع بالگرد گردیده بودند، پیوست اما تجربه جدید این شرکت در عرصه ساخت بالگرد با پرواز هلی کوپتر «شباویز» شکل گرفت.

شرکت «پنها» به عنوان مرکز مهندسی تعمیر و نگهداری ناوگان بالگردهای کشور، وظیفه تداوم قابلیت پرواز بالگردها، اعمال سیاست های تعمیراتی و لجستیکی مناسب، انجام بهسازی‌ها، طرح و اجرای آرایش های فنی، برنامه‌ریزی و صدور دستورالعمل‌های فنی، کنترل وضعیت پروازی یگان‌ها جهت اطمینان از ایمنی پرواز و کنترل وضعیت قطعات از نظر ساعت پرواز و نحوه نگهداری آن ها را بر عهده دارد.

این شرکت، بزرگترین پشتیبان تعمیرات سنگین ناوگان بالگردهای کشور، تعمیرات رده‌پویی در قالب N.M.P. (مرکز مهندسی تعمیر و نگهداری)، H.D.M.P (مرکز تعمیرات اساسی سنگین)، N.I.C.P (مرکز کنترل موجودی و تدارکاتی ناوگان)، R.F.E.C (مرکز تحقیقات و ساخت) می‌باشد.

ساخت ریزقطعات، اورهال و تعمیر، آموزش و تولید و ساخت انواع بالگردهای ایرانی ازجمله وظایف درج شده در اساسنامه شرکت «پنها» است.

با توجه به گستردگی و اهمیت فعالیتهای این شرکت که به عنوان یکی از مراکز درخشان صنعت دفاعی محسوب می‌شود، در گفتگو با امیر خلبان «محمدعلی احمدآبادی» مدیرعامل شرکت پنها به مرور برخی دستاوردهای حوزه بالگردی کشور پرداختیم.

افزایش ۳ برابری قدرت آتش بالگردها/  ایران؛ سومین قدرت ناوگان بالگردی جهان

 

امیر احمدآبادی پیش از این فرماندهی بزرگترین پایگاه هوانیروز ایران در اصفهان را برعهده داشت.


* بالگردها جلوی ماشین جنگی عراق را می‌گیرند

امیر احمدآبادی در ابتدای این گفتگو، درخصوص شکل‌گیری یگان بالگردی ایران در سالهای پیش از انقلاب گفت: شرایط جغرافیایی کشور پهناوری مثل ایران ایجاب می‌کرد تا استفاده از بالگرد در مناطق مختلف، مدنظر قرار بگیرد و چون ایران در آن زمان ژاندارم آمریکا در منطقه بود، یگان تقریبا کاملی در حوزه بالگردی در کشور ایجاد می‌شود که عمده آنها بالگردهای نظامی بودند.

وی ادامه داد: با وقوع انقلاب اسلامی و رفتن مستشاران آمریکایی از ایران، هنوز در این حوزه بلوغ کامل شکل نگرفته بود که جنگ تحمیلی آغاز شد.

مدیرعامل شرکت پنها تصریح کرد: ارتش رژیم بعث، ارتشی کاملا مکانیزه بود و سرعتی بالاتر از نیروهای ما داشت در حالیکه یکی از مولفه‌های موثر در جنگ، قدرت آتش و حرکت محسوب می‌شود. لذا پاتک‌های عراق بسیار سنگین‌تر از ما بود و این‌ها به دلیل مکانیزه بودن این ارتش بود اما چه چیز توانست آن را خنثی کند، فقط و فقط هلی‌کوپتر.

احمدآبادی یادآور شد: ما 2 نقطه عطف در تاریخ جنگ تحمیلی داریم، یکی متوقف کردن ارتش رژیم بعث بود که توسط هوانیروز در منطقه دشت آزادگان تا پایین انجام شد و دیگری در اواخر جنگ و عملیات مرصاد بود که باز هم توسط هوانیروز انجام گرفت، یعنی ایفاگری نقش بارز هلی‌کوپتر در جنگ کاملا ملموس است.

* از ساخت قطعات تا طراحی و تولید بالگرد ایرانی در اساسنامه پنها

وی در ادامه خاطرنشان کرد: به هر حال، زیرساخت‌های قبل از انقلاب هنوز ریشه ندوانده بود که 8 سال جنگ تحمیلی، ناگزیر ما را در این مسیر جلو برد و پس از آن، به دلیل شکل‌گیری یک نگاه مثبت در جمهوری اسلامی، اقدامات دیگری نیز نظیر امداد و نجات، ترابری، سیل و آتش‌سوزی هم به بالگردها سپرده شد که این موضوع، شرایط را کاملا تغییر داد.

احمدآبادی گفت: البته شرایط تحریم، کار را بسیار سخت‌ کرد و ما مجبور شدیم روی پای خود بایستیم و کار ساخت قطعات را آغاز کنیم. برای همین است که در اساسنامه شرکت پنها به موضوعاتی همچون اورهال تمام بالگردهای ایران، ساخت قطعات، طراحی و ساخت هلی‌کوپتر و ارائه خدمات پروازی و مشاوره در امور بالگردی اشاره شده است.

* ایران جزو 20 کشور جهان در امدادرسانی با بالگرد

مدیرعامل شرکت پنها گفت: امروز ما تعدادی بالگرد داریم که در بحث امداد جاده‌ای در کشور فعالیت می‌کنند و این در حالیست که تنها 19 کشور از این توانایی استفاده می‌کنند. بسیاری از کشورها در حالیکه ثروتمند هستند، اما هنوز نتوانسته‌اند از بالگرد برای امداد و نجات مردم به صورت رایگان استفاده کنند که یکی از دلایل آن گران بودن و دیگری عدم وجود نگاه مثبت به این مقوله است.

احمدآبادی تصریح کرد: هیچ یک از کشورهای اطراف ما این قابلیت را ندارند و تنها ترکیه به تازگی این کار را شروع کرده که با یک شرکت اروپایی همکاری می‌کند.

* بالگرد سخت‌تر از هواپیما

وی در بخش دیگری از گفتگو با فارس، با بیان اینکه تصور همگان این است که کار با هلی‌کوپتر هم آسان‌تر و هم ارزان‌تر از هواپیما است، گفت: بنده به عنوان کسی که هم خلبان بالگرد هستم و هم هواپیما، عرض می کنم که بر خلاف این تصور، آموزش هلی‌کوپتر هم سخت‌تر و هم گران‌تر است و تعمیر و نگهداری آن نیز پیچیده‌تر از هواپیما است.

مدیرعامل شرکت پنها ادامه داد: برای مثال، مدت زمان مورد نیاز برای آموزش «سولو» (از زمان استارت یک خلبان تا زمانی که یک ترافیک ساده یا دور ساده بزند «سولو» می‌گویند) در هلی‌کوپتر 30 ساعت و در هواپیما 10 ساعت است.

احمدآبادی گفت: از طرف دیگر، تعداد کشورهای سازنده هواپیما در دنیا بسیار زیاد هستند در حالیکه تعداد کشورهای سازنده هلی‌کوپتر بسیار محدود است، به عنوان مثال در مقابل شرکت هواپیماسازی «بوئینگ»، «ایرباس» قد علم کرد و امروز بازارهای جهانی را گرفته است اما هیچ وقت «یوروکوپتر» نتوانست جای شرکت «بل» آمریکا را بگیرد و امروز بازارهای جهانی همچنان در اختیار شرکت‌های آمریکایی و شرکت بل در حوزه هلی‌کوپترسازی است.

* ایران؛ سومین قدرت ناوگان بالگردی جهان

وی همچنین به پیشرفت ایران در حوزه بالگردی اشاره و تصریح کرد: ساختار بالگردی کشور ما ساختار سختی است، ما به یک روایت، سومین قدرت ناوگان بالگردی دنیا و با کم لطفی بیشتر، چهارمین قدرت دنیا هستیم و هیچ تقسیم‌بندی ما را در دنیا از لحاظ تعداد، امکانات و گستردگی بالگردی، پنجم نکرده است حتی از نظر غربی‌ها و دشمنانمان.

* 13 نوع بالگرد شرقی و غربی در ایران می‌پرند

مدیرعامل شرکت پنها تاکید کرد: البته به لحاظ تنوع بالگردی ما در دنیا اول هستیم زیرا دارای 13 نوع بالگرد شرقی و غربی در کشوریم که از طرفی حُسن و از طرف دیگر کار را برای ما بسیار سخت می‌کند زیرا تعمیر قطعات، زیرساخت‌ها و آموزش‌ها بسیار مشکل است.

افزایش ۳ برابری قدرت آتش بالگردها/  ایران؛ سومین قدرت ناوگان بالگردی جهان


احمدآبادی اظهار داشت: برای رفع این مشکل ارتباط بسیار خوبی با مراکز دانشگاهی و تحقیقاتی برقرار شد و از طرفی تجربه دوران قبل از انقلاب، شرایط جنگ، مشکلات تحریم و نیازهای آینده باعث شد تا یک نگاه ویژه‌ در حوزه بالگردی شکل بگیرد.

* سهم مشکلات فنی در سوانح بالگردی «یک و نیم درصد» است

وی با بیان اینکه کار ما در حوزه بالگردی مبنی بر 3 اصل «کاهش زمان تعمیر»، «کاهش هزینه» و «افزایش کیفیت» است، گفت: با مطالعه برروی صدها سانحه بالگردی در ایران، متوجه شدیم که کمتر از یک و نیم درصد این سوانح به دلیل مشکلات فنی بوده و در 5/98 درصد باقی، خطای انسانی، شرایط آب و هوایی، جنگ و .. عامل سانحه بوده است که این نشان می‌دهد سطح کیفیت تعمیرات بسیار بالاست.

* طراحی و ساخت 3 بالگرد جدید ایرانی در پنها

مدیرعامل شرکت پنها تصریح کرد: امروز ما براساس اساسنامه‌ شرکت، نه تنها در حال اورهال همه بالگردها هستیم، بلکه 3 نوع بالگرد نیز در 3 کلاس مختلف برای تامین نیازهای آتی طراحی شده است.

احمدآبادی افزود: یکی از اینها، یک بالگرد پیستونی است که جایگزین بالگردهای آموزشی جت خواهد شد و به لحاظ ارزان بودن، دنیا هم از این رویکرد استفاده می‌کند.

وی خاطرنشان کرد: بالگرد دیگر، یک بالگرد 8 نفره با نام «صبا» است که با 2 موتور می‌تواند نیازهای دریایی، امداد و نجات و ترابری را رفع کند و بالگرد سوم نیز بالگرد نیمه سنگین و 14 نفره «هما» است که یک بالگرد ملی محسوب می‌شود و می‌تواند در حوزه نظامی نیز استفاده و رادارگریز شود و سلاح نیز بر روی آن نصب شود.

مدیرعامل شرکت پنها تاکید کرد: بالگردهای «صبا» و «هما» پرواز کرده‌اند، اما آنچه که برای بالگرد مهم است، گرفتن مجوزها و استانداردهاست که این روند معمولا 2 الی 3 سال طول می‌کشد.

احمدآبادی درخصوص تست های صورت گرفته برای اخد مجوزها نیز گفت: به عنوان مثال یک بالگرد ساخته شده را از فاصله 100 متری به صورت خاموش رها می‌کنیم و یا ملخ را به قدری بالا می‌کشیم که بشکند و یا اسکیت را آنقدر به زمین می‌زنیم تا بشکند، اینها فرایند بسیار سختی است.

وی تصریح کرد: این بالگردها مجوز پرواز را گرفته‌اند اما یک بالگرد برای اینکه در چرخه تولید انبوه قرار بگیرد، نیاز به مجوزهای دیگری دارد که حدود 2 سال و نیم برای دریافت مجوز این 3 بالگرد زمان نیاز است.

مدیرعامل شرکت پنها یادآور شد: زمانی که آمریکایی‌ها بالگرد 212 را به 412 تبدیل کردند، 13 سال طول کشید تا توانستند مجوزهایش را بگیرند.

احمدآبادی با اشاره به برخی مشکلات برای دریافت این مجوزها گفت: در بالگرد «هما» از مواد کامپوزیت استفاده کردیم اما در کشور ما جایی که این کامپوزیت را تایید کند وجود نداشت، یعنی یک سری از سختی‌های ما به دلیل نبود زیرساخت‌ها در کشور است.

وی ادامه داد: ایران برای پرواز، یک کشور مرتفع و گرم محسوب می‌شود که اصطلاحا به آن «Hot and High» می‌گویند لذا هر هلی‌کوپتری در اینجا جواب نمی‌دهد و ما باید هلی‌کوپتری را طراحی و تولید کنیم که در این شرایط جوابگو باشد. در دنیا هلی‌کوپترهای پیستونی زیادی ساخته شده اما همه آنها در ایران کارایی ندارد.

مدیرعامل شرکت پنها گفت: بالگردی که ما طراحی می‌کنیم با برندهای معروف دنیا مطابقت دارد و صرفا هم برای ماموریت‌های آموزشی نیست بلکه در امورات دیگری نظیر جنگلبانی، امداد و نجات، کنترل ترافیک و ... کارایی دارد.

* بالگردهای ملی جایگزین بالگردهای 212 و 412 می‌شود

احمدآبادی خاطرنشان کرد: بالگردهای ملی به همه نیروهای مسلح تحویل و جایگزین بالگردهای 212 و 412 خواهد شد و در حوزه صادرات آن هم تلاش خواهیم کرد.

وی با بیان اینکه ما سال گذشته صادرکننده نمونه کشور شدیم، ادامه داد: با آغاز صادرات بالگرد ملی ایران، جزو 10 کشور برتر دنیا خواهیم بود و این آرزوی کارکنان پنها و مسئولین وزارت دفاع است که امیدواریم تا 3 سال آینده به این مهم دست پیدا کنیم.

* دوسوم کارکنان «پنها» مرخصی خود را لغو کردند

احمدآبادی در بخش دیگری از گفتگو با فارس، به اورهال، تعمیر و تحویل 20 فروند بالگرد به نیروهای مسلح در خردادماه سال جاری اشاره و تصریح کرد: این کار را به عشق حضرت آقا که امسال را سال اقتصاد مقاومتی اعلام کردند، انجام دادیم.

وی با بیان اینکه ما از اواخر اسفندماه سال گذشته این موضوع را برنامه‌ریزی کرده بودیم، اظهار داشت: در همین راستا، دو سوم کارکنان پنها، تعطیلات عید را به مرخصی نرفتند و خود بنده در آن موقع روزی 18 ساعت در محل کار حاضر بودم که این شامل پنج‌شنبه‌ها و جمعه‌ها هم می‌شود. کار ساخت قطعات را به صورت جدی دنبال کردیم و شاهد بودیم که همه 20 فروند، بدون هیچ مشکلی پرواز کردند.

* رکوردزنی ایران با اورهال همزمان 20 فروند بالگرد طی 2 ماه

مدیرعامل شرکت پنها اورهال 20 فروند بالگرد ظرف مدت 2 ماه را یک رکورد در دنیا عنوان کرد و اظهار داشت: حتی اگر فقط 20 فروند هلی‌کوپتر را در طول 2 ماه باز کنید، ببندید و رنگ کنید، خودش یک رکورد است در حالیکه ما این 20 فروند که شامل 6 فروند بالگرد سنگین هم می‌شد، تعمیر و بازسازی کردیم، از جمله بالگردهای SH، RH، MIL و شنوک.

افزایش ۳ برابری قدرت آتش بالگردها/  ایران؛ سومین قدرت ناوگان بالگردی جهان

 

تحویل انواع بالگردهای اورهال شده به نیروهای مسلح در خردادماه سال جاری


* تحویل 20 فروند دیگر در هفته دفاع مقدس

وی با بیان اینکه این اقدام تفسیر عملی شعار «ما می‌توانیم» بود، گفت: به زودی 20 فروند دیگر را بازسازی خواهیم کرد و قصد ما این است که این عدد 20 را چند بار در سال مطرح کنیم.

احمدآبادی به ذکر خاطره‌ای در همین خصوص پرداخت و گفت: در جریان اورهال همین 20 فروند، شنیدم که عروسی یکی از کارکنان است درحالیکه تا ساعت 7 شب در حال کار روی بالگرد بود. به او گفتم باید زودتر می‌رفتی. الان هم کار را رها کن و برو. او که فرزند شهید هم بود، در یکی از شهرهای شمال زندگی می‌کرد و رفت. جالب بود که دقیقا پس فردایش دیدم همان جوان روی هلی‌کوپتر در حال کار است و تنها کمتر از 48 ساعت برای عروسی خود وقت گذاشت که این جز عشق به کار، چیز دیگری نبود.

مدیرعامل شرکت پنها از تحویل 20 بالگرد دیگر در هفته دفاع مقدس خبر داد و خاطرنشان کرد: در گذشته ظرفیت بازسازی و تحویل، سالی 30 تا 40 بالگرد بود اما در سال گذشته این تعداد را به 59 فروند و امسال آن را به 60 فروند می‌رسانیم.

* اورهال بالگرد RH؛ از لاشه تا حضور در ماموریت‌های مین‌روبی

احمدآبادی با بیان اینکه در میان این 20 فروند، سخت‌ترین کار روی بالگرد RH صورت گرفت، گفت: این هلی‌کوپتر که سال 57 وارد شده بود، بصورت یک لاشه کامل به اینجا آمد و هیچ قطعه‌ای روی آن وجود نداشت و حداقل‌هایی هم که روی آن بود، جدا و رنگ‌بری کامل شد. اشعه ایکس تک‌تک نقاط آن را چک کرد، سپس قطعات عوض شد و بدنه شکل گرفت.

وی افزود: قطعات اصلی این بالگرد در تعمیرگاه‌های ما تعمیر و تست شد و در واقع می‌توان گفت که ما این بالگرد را ساختیم چراکه تنها در بدنه آن، بیش از 600 قطعه استفاده شد.

مدیرعامل شرکت پنها با بیان اینکه اکنون از این بالگرد در ماموریت های مین‌روبی و مین‌ریزی استفاده می‌شود، تصریح کرد: در مقوله اورهال، وایرینگ نداریم ولی در این پروژه 63 هزار فیت (حدود 20 کیلومتر سیم‌‌ کشی) وایرینگ شد. وقتی کسی این وایرینگ را انجام می‌دهد دیگر در تعمیرات مشکلی ندارد. کلمه اورهال یا تعمیر برای این پروژه بسیار کوچک است.

* قدرت آتش بالگردهای کشور 3 برابر شده است

احمدآبادی یکی دیگر از مسئولیت‌های اصلی پنها را «مسلح‌سازی» بالگردها عنوان کرد و گفت: امروز دیگر شیوه جنگ‌ها از جنگ کلاسیک به جنگ ناهمطراز تغییر پیدا کرده است. ما در جنگ ناهمطراز اعتقاد داریم همه بالگردها باید قابلیت دفاع از خودشان و ضربه زدن به دشمن را داشته باشند پس طبیعی است که این، یک دستورالعمل و قانون برای ما شد و ما در حال انجام آن هستیم و تقریبا توانسته‌ایم با هزینه بسیار کم، قدرت آتش بالگردی کشور را 3 برابر کنیم.

وی افزود: روش استفاده از سلاح‌های قدیمی به این صورت بود که مثلا بالگرد کبری می‌ایستاد و موشک تاو را با برد 3600 متر شلیک می‌کرد اما الان شلیک موشک به شکل «Fire And Forget» است یعنی شلیک کن و برو.

مدیرعامل پنها تاکید کرد: افزایش برد، «Fire And Forget» شدن، دقت در شب و شرایط سخت و دامنه تخریب بیشتر از ویژگی‌های امروزی بالگردهای ماست.

احمدآبادی با بیان اینکه کار سختی در بخش سامانه‌های دید در شب و عملیات شبانه بالگردها شروع شده و چند نمونه را هم تحویل داده ایم، تاکید کرد: همه بالگردهای ما قابلیت دید در شب و پرواز شبانه را دارند و در صورت نیاز، این سامانه ها بر روی دیگر بالگردها نیز نصب خواهد شد.

* تجهیز بالگرد کبری به موشک پیشرفته‌تر از «شفق»

وی درخصوص تسلیحات جدید بالگرد کبری نیز گفت: موشک‌های با برد و قدرت آتش بیشتر از موشک «شفق» را برای بالگرد کبری می‌سازیم و در حال بومی‌سازی آن هستیم.

مدیرعامل شرکت با بیان اینکه بر روی هر بالگرد، متناسب با تسلیحاتی که در کشور تولید می‌شود کار می‌کنیم، افزود: خوشبختانه در حوزه تسلیح، همه سامانه های مورد نیاز بومی سازی شده و بارها نیز آزمایش شده است.

* تجهیز بالگردها به موشک‌های دوربرد کروز و سیستم‌های هشدار دهنده

احمدآبادی ادامه داد: بالگرد MIL به موشک‌های سطحی دوربرد مجهز شده و در موارد دیگری نیز موشک‌های دوربرد کروز بر روی برخی بالگردها نصب شده است.

مدیرعامل شرکت پنها با بیان اینکه بر روی سیستم های «چف»، «فلر» و هشداردهنده‌های موشک‌ها نیز به صورت ویژه در حال کار هستیم و اتفاقات خوبی هم افتاده است، گفت: بالگردهای آتی ما به سیستم‌های هشدار دهنده هم مجهز خواهند شد و تا الان چنین چیزی نداشته‌ایم.

احمدآبادی با تاکید بر اینکه ما در اورهال و به راه انداختن هیچ سامانه‌ای محدودیت نداریم، اظهار داشت: البته یک سری ریزقطعات است که کار را سخت می‌کند و ما امروز در حال ساخت آنها هستیم. قطعه‌ای در هلی‌کوپتر وجود دارد که اگر هم وزن آن طلا بگذاریم، طلا ارزان‌تر است. ما به دنبال ساخت این قطعات هستیم.

* تکنولوژی نیروهای مسلح بالاتر از سطح کشور است

وی سطح تکنولوژی در نیروهای مسلح را بالاتر از سطح تکنولوژی کشور دانست و افزود: این به دلیل جنگ، نیازها و تحریم‌ها است. به عنوان مثال برای ساخت میله‌ای که ملخ‌ هلی‌کوپتر را می‌چرخاند، 4 سال زمان لازم است که خوشبختانه در کشور بومی‌سازی شده است.

* طراحی و ساخت بالگردهای بی‌سیم

مدیرعامل پنها گفت: در حال کار بر روی پروژه هایی هستیم که در هلی کوپتر دیگر از سیم استفاده نکنیم و از تکنیک‌های دیگر بهره می‌بریم، چون هم تعمیر سیم‌ها سخت است و هم در صورت بروز سوانح و یا برخورد گلوله، ایجاد مشکل می‌کند.

* اشتغال به کار در آمریکا و کانادا با گواهینامه «پنها»

احمدآبادی همچنین به سطح آموزش‌های بالگردی ایران در جهان اشاره کرد و گفت: ما در کشورهای دیگر هم آموزش می‌دهیم و گواهینامه‌هایی که صادر می‌کنیم به عنوان برندهای بین‌المللی هستند. بعنوان مثال در یکی از کشورها که آموزش دادیم از ما خواهش کردند که گواهینامه ندهیم، چون افراد آموزش دیده‌ رفته‌اند در کشورهایی مثل آفریقای جنوبی، آمریکا و کانادا با مدرک شرکت پنها مشغول به کار شدند.

* بزرگ‌ترین مرکز آموزش بالگردی خاورمیانه در اصفهان

وی در خصوص توانمندی بالگردهای دریایی ایران نیز با بیان اینکه بزرگ‌ترین مرکز آموزش بالگردی خاورمیانه در اصفهان قرار دارد، گفت: توان این بالگردها نظیر بالگردهای RH و SH به حدی است که می‌توانند ماموریتهای خود در حوزه مقابله با شناورهای دشمن را به خوبی انجام دهند.

مدیرعامل پنها اظهار داشت: وقتی بالگردهای ما برای مقابله با دزدان دریایی سومالی به ماموریت می‌روند، این یعنی اطمینان از موتور، قابلیت‌ها و سیستم ناوبری. زیرا پرواز در دریا وحشتناک است.

احمدآبادی یادآور شد: ما در تمام یگان‌های عملیاتی نیروهای مسلح دفتر نمایندگی داریم و بعضا به نیروها کمک می‌کنیم.

* نمره 15 به پنها

وی با بیان اینکه با همه این کارهایی که انجام شده، به «پنها» نمره‌ای بیشتر از 15 نمی‌دهم، تاکید کرد: این نمره، 2 دلیل دارد، اگر نمره بالا بدهم یعنی آخر خطیم در حالیکه خیلی کارها هنوز باقی مانده و از طرفی هرچه نمره به 20 می‌رسد، کار سخت‌تر می‌شود.

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم شهریور 1393ساعت 8:35 بعد از ظهر  توسط hosien  | 

در زمان اجرای پروژه تجهیز جنگنده های میگ 29 به سامانه سوختگیری هوایی در نهاجا، کشور روسیه به عنوان سازنده این جنگنده هنوز میگ-29های خود را به سامانه سوختگیری‌هوایی مجهز نکرده و بنا بر این هیچ الگو و نمونه مشابه خارجی از این اقدام برای فالکروم موجود نبود.

به گزارش گروه دفاع و امنیت مشرق، هواپیماهای رزمی برای ایجاد امکان پرواز تا اهدافی فراتر از برد پروازی معمول، با سوختگیری هوایی به مقاصد مورد نظر خود دسترسی پیدا می‎کنند. در این فرایند یک هواپیما در نقش سوخترسان و هواپیمای دیگر به عنوان دریافت کننده سوخت و اجرا کننده مأموریت اصلی ایفای نقش می‎نمایند.

در دهه‎های ابتدائی دوران هوانوردی با هواپیماهای موتوردار، درک نیاز به سوختگیری هوایی در پرواز، خلبانان مبتکر و شجاع را به این فکر انداخت که در حال پرواز با گرفتن قوطی‎های حاوی سوخت از کشتی‎ها توسط چنگک و ریختن آن به باک هواپیمای خود به افزایش مدت زمان پرواز اقدام کنند.

هر چند که اینگونه بررسی و فعالیت‎ها برای ممکن کردن سوختگیری در حال پرواز از 1918 آغاز شد اما اثر بخشی ناکافی و مخاطرات فراوان راه حل بهتری را طلب می‎کرد. نهایتاً در 1923 اولین سوختگیری هوایی یک هواپیما از هواپیمای دیگر با موفقیت به انجام رسیده و راه حل مناسب ایجاد شد.

برد جنگنده‌های ایرانی 
تصویر اولین سوختگیری هوایی به سبک امروزی در 1923


امروز بیش از 90 سال از اولین سوختگیری هوایی در دنیا، 63 سال از اولین سوختگیری هوایی رزمی (در جنگ کره) و 40 سال از اولین سوختگیری هوایی در کشورمان می‎گذرد. در این مدت بزرگترین و تأثیرگذارترین مأموریت‎های تهاجم هوایی در دنیا و ایران به واسطه همین قابلیت سوختگیری در آسمان ممکن شده است.

برای نمونه می‎توان به عملیات نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران (نهاجا) علیه پایگاه‎های هوایی H-3 در غرب عراق و حضور بمب‎افکن‎های ولکان نیروی هوایی انگلیس در جنگ فالکلند در نزدیکی آرژانتین به واسطه سوختگیری هوایی اشاره کرد.

پیش از انقلاب اسلامی ایران، هواپیماهای جنگنده بمب‎افکن اف-4 فانتوم (در سه گونه موجود آن) و جنگنده رهگیر اف-14 قابلیت سوختگیری هوایی داشتند. سوخترسان‎های موجود در نهاجا نیز شامل 13 فروند بوئینگ707 و 3 فروند بوئینگ747 بود که یکی از بزرگترین ناوگان‎های سوخترسان را در نیروهای هوایی دنیا تشکیل می‎دادند.

لازم به ذکر است که سوخترسان‎های 747 کشورمان، خود توانایی سوختگیری هوایی از دو نوع سوخترسان موجود در کشور را دارند. هر چند برد پروازی این هواپیما بسیار بالا است اما وجود این قابلیت برای افزایش مداومت پرواز یا برد پروازی این هواپیما در صورت لزوم مفید خواهد بود.
 

برد جنگنده‌های ایرانی
بوئینگ747 در حال سوختگیری از یک 747 دیگر


لازم به ذکر است دو روش عمده سوخترسانی هوایی توسط سوخترسان‎های بزرگ استفاده از بوم و سبد است. در روش اول یک بوم حاوی لوله سوخت‎دهی در انتهای بدنه هواپیما نصب شده و برای اجرای عملیات لوله از بوم به صورت تلسکوپی خارج شده و دریچه ورود سوخت در هواپیمای رزمی متصل می‎شود. در روش دوم یک سبد که به انتهای لوله انعطاف‎پذیر متصل است از سامانه سوخترسانی خارج شده و به لوله سوختگیری در هواپیمای رزمی وصل می‎شود.
 

برد جنگنده‌های ایرانی
جنگنده اف-4ئی در حال سوختگیری از سوخترسان بوئینگ707 با استفاده از بوم

 

برد جنگنده‌های ایرانی
سوختگیری همزمان اف-14 از بوئینگ707 با استفاده از سبد و لوله انعطاف‎پذیر

 

برد جنگنده‌های ایرانی
نمونه ای از لوله سوختگیری برای دریافت سوخت از سبد (متعلق به جنگنده اف-14)


با این روش در مقایسه با بوم، میزان کمتری سوخت در واحد زمان قابل انتقال است اما این سامانه کوچکتر و سبکتر از مجموعه ادوات بوم سوخترسانی بوده، هر هواپیمای سوخترسان امکان حمل دستکم 2 سامانه از این نوع را داشته و حفظ وضعیت دو هواپیمای سوخترسان و دریافت کننده طی عملیات سوختگیری با محدودیت کمتری روبرو می‎شود.

برد جنگنده‌های ایرانی 
سوختگیری اف-4ئی از بوئینگ747 توسط بوم سوخترسانی

هواپیماهای سوخترسان بوئینگ747 با وجود ابعاد بزرگتر و حجم سوخت قابل حمل بیشتر، تنها با استفاده از یک بوم سوخترسانی امکان تغذیه هواپیماهای رزمی را داشته اما بوئینگ‎های 707 دارای یک بوم و دو سامانه سبد هستند و در نهایت می‎توانند به طور همزمان به سه هواپیما سوخترسانی کنند. البته نصب سامانه سبد روی 747ها نیز در صورت لزوم در آینده قابل اجرا خواهد بود.

توانمندی راهبردی در جنگ تحمیلی

مدت کوتاهی پس از انقلاب اسلامی، نیروهای مسلح کشورمان درگیر جنگی فراگیر و تحمیلی از سوی رژیم بعث عراق شدند و نیروی هوایی ارتش به عنوان یک یگان واکنش سریع مأمور به انهدام نفرات، تجهیزات، استحکامات، پایگاه‎های نظامی و مراکز مهم اقتصادی این رژیم بود. در این راستا برای انهدام اهداف موجود در عمق خاک عراق توسط هواپیماهای بمب‎افکن اف-4 و نیز برای حفاظت دائمی از مراکز سیاسی و اقتصادی و مرزهای هوایی کشور در مناطق عملیاتی توسط «اف-4 فانتوم» و «اف-14 تامکت» توان سوختگیری هوایی به یکی از مهترین قابلیت‎های نهاجا تبدیل شد.

در نتیجه متخصصان این نیرو همواره در آماده نگاه داشتن و حفظ ناوگان سوخترسان کشور کوشش کرده و خلبانان این ناوگان با هماهنگی کامل با هواپیماهای رزمی و از خودگذشتگی‎های فراوان در تلاش رزمندگان ایران اسلامی برای کسب برتری در مقابل ارتش بعث عراق کارنامه درخشانی از خود برجای گذاشتند.
 

برد جنگنده‌های ایرانی
نمای هواپیمای اف-4 در فرایند سوختگیری از پنجره زیر هواپیمای سوخترسان


به گزارش مشرق، ممکن شدن عملیات‎های بمباران اهداف در عمق خاک دشمن از جمله حمله به پایگاه‎های H-3 عراق نزدیک مرز اردن توسط جنگنده‎های اف-4ئی که عملیاتی برون‎مرزی برای هواپیماهای سوخترسان کشورمان نیز محسوب می‎شود و حفاظت دائم از کاروان کشتی‎های تجاری و نفتکش و حراست آسمان پایانه‎های نفتی خصوصاً جزیره خارک توسط جنگنده‎های نهاجا تنها به کمک همین ناوگان سوخترسان ممکن می‎شد.
 

برد جنگنده‌های ایرانی
سوختگیری هواپیمای اف-14 در یک گشت هوایی رزمی (پس از جنگ تحمیلی)


در سوی دیگر میدان، نیروی هوایی عراق که در بخش عمده جنگ از وجود هواپیماهای بزرگ سوخترسان بی‎بهره بود در حمله به اهداف داخل خاک ایران تنها به هواپیماهای بمب‎افکن بزرگ خود وابسته بود که پرواز آنها در داخل خاک ایران با مخاطرات فراوانی روبرو بوده و به ساقط شدن اکثر این هواپیماها انجامید. همچنین هواپیماهای بسیار سریع میگ-25 نیز هر چند عمدتاً در نفوذ به مرزهای ایران موفق بودند اما به دلیل خطای سامانه‎های هدفگیری خود در انهدام اهداف نظامی و اقتصادی موفقیتی کسب نمی‎کردند و در نهایت با حضور رهگیرهای کشورمان عمدتا مجبور به ترک منطقه می‎شدند.

اما با مجهز شدن جنگنده‎های فرانسوی میراژ اف-1 نیروی هوایی عراق به قابلیت سوخترسانی به یکدیگر، زهردارترین عملیات‎های هوایی این کشور علیه ایران به وقوع پیوست. نمونه بسیار معروف این دست عملیات‎ها نفوذ به عمق خاک ایران و بمباران نیروگاه برق نکا در مازندارن است.
 

برد جنگنده‌های ایرانی
سوخترسانی هوایی توسط جنگنده میراژ اف-1


همچنین بخشی از گسترش جغرافیایی جنگ نفتکش‎ها توسط عراق نیز مدیون همین قابلیت است. بعدها عراقی ها این رویه را ادامه داده و ضمن ایجاد قابلیت سوختگیری هوایی روی هواپیماهای شرقی خود مانند میگ-27 و سوخو-22 ، هواپیماهای سوخترسان ایلیوشین-76 را نیز از روسیه (شوروی سابق) خریداری کرده و سعی در افزایش توان سوخترسانی هوایی خود نمودند که با نگاهی به نقش بی‎بدیل و موفق سوخترسان‎های بوئینگ707 و 747 کشورمان اتفاق افتاد.

برای فانتوم به کام تامکت

متخصصان کشورمان نیز با درک برخی مشکلات و محدودیت‎های استفاده از هواپیماهای سوخترسان بزرگ و احتمالاً نحوه عملیات میراژهای عراقی، در اواخر جنگ تحمیلی اقدام به توسعه سامانه سوخترسانی هواپیماهای جنگنده به جنگنده کردند. اولین محصول این ایده، سامانه سوخترسانی با سبد نصب شونده زیر بدنه جنگنده اف-4 فانتوم برای سوخت‎دهی به رهگیرهای اف-14تامکت بود.

لازم به ذکر است در سوخترسانی جنگنده به جنگنده به دلیل سنگینی و بزرگی بوم تنها از سبد و لوله انعطاف‎پذیر متصل به آن استفاده می‎شود.

یکی از مواردی که برای اف-14های کشورمان در عملیات‎های طولانی مدت بر فراز خلیج فارس که بسیاری از آنها بیشتر از 5 ساعت به طول می‎انجامید، محدودیت ایجاد می‎نمود لزوم بازگشت به داخل ایران و رسیدن به منطقه ایستایی هواپیمای سوخترسان، اجرای عملیات سوختگیری و بازگشت به منطقه بود که با توجه به خالی شدن آسمان از هواپیمای رهگیر بعضاً دشمن از همین فرصت استفاده نموده و اقدام به حمله می‎نمود.
 

برد جنگنده‌های ایرانی
تصویر گرافیکی از نحوه سوخت‎دهی اف-4فانتوم به اف-14 تامکت


ایجاد امکان سوخت‎دهی به سایر جنگنده‎ها در هواپیمای جنگنده اف-4 این مزیت را ایجاد می‎نمود که سوخترسان به هواپیمای اف-14 در حال گشت‎زنی نزدیک شده و بدون خالی شدن منطقه از هواپیمای شکاری عملیات سوختگیری هوایی نیز انجام شود. اولین آزمایش‎های این قابلیت در فروردین ماه 1367 به انجام رسید که  کاملاً موفقیت آمیز بوده در حالی که افزودن این قابلیت به هواپیمای اف-4 برای اولین بار در دنیا در ایران به انجام می‎رسید.

دیگر تلاش ارزنده متخصصان نهاجا در گسترش توانایی سوختگیری هوایی در جنگنده‎های نهاجا که در دوران جنگ تحمیلی آغاز شده بود افزودن توانایی سوختگیری در حال پرواز به جنگنده‎های اف-5 تایگر بود.

خاطرات امیر خلبان فضل الله جاویدنیا نشان می‎دهد اولین تایگر تغییر یافته در این پروژه در رژه هوایی 31 شهریور ماه 1367 حاضر شد. در زمان جنگ این جنگنده کوچک و چابک به دلیل محدودیت برد برای ایجاد امکان نفوذ به خاک عراق قادر به حمل مهمات زیادی نبود و در عوض سوخت بیشتری حمل می‎نمود.
 

برد جنگنده‌های ایرانی
تصویری از سوختگیری هوایی اف-5ئی از بوئینگ707


همچنین در مأموریت‎های گشت هوایی نیز مداومت پروازی این هواپیما کمتر از اف-4 و اف-14 بود که با ایجاد قابلیت سوختگیری هوایی مداومت و برد پروازی این جنگنده به میزان قابل توجهی افزایش یافت.

در تصاویر منتشر شده دو نمونه هواپیمای تکنفره اف-5ئی و دو نفره اف-5اف مجهز به لوله سوختگیری که به طور ثابت سمت راست کابین خلبان نصب شده است مشاهده شده‎اند. به گزارش مشرق، در حالیکه به نظر می‎رسد ایران اولین کشوری است که اف-5های خود را به سامانه سوختگیری هوایی به طور عملیاتی و با اتکا به توان داخلی مجهز کرده اما متأسفانه تصاویر مناسبی از اجرای سوختگیری هوایی توسط این جنگنده در کشور منتشر نشده است.

برد جنگنده‌های ایرانی 
لوله سوختگیری هوایی ثابت روی اف-5ئی

 

برد جنگنده‌های ایرانی
نمایی از اف-5ئی مجهز شده به لوله سوختگیری هوایی


بدیهی است این هواپیماها قابلیت سوختگیری از سامانه سوخترسان نصب شده در هواپیمای اف-4 را نیز دارند و همانطور که در مورد میراژهای عراقی اشاره شد با روش سوختگیری جنگنده به جنگنده و نفوذ هر دو هواپیمای سوخترسان و دریافت کننده در عمق خاک دشمن برد پروازی هواپیمای رزمی به میزان چشمگیری افزایش می‎یابد در حالی که با اتکا به سوخترسان‎های بزرگ به دلیل خطر بسیار بالای انهدام سوخترسان اجرای چنین عملیاتی تقریبا ناممکن است.

امروزه نسل جدید سامانه سوخترسانی نصب شونده در هواپیمای جنگنده تحت پروژه صانع توسعه یافته است. این سامانه‎ها در مأموریت‎های مربوطه زیر بدنه هواپیما نصب شده و در بقیه مواقع به راحتی جدا می‎شوند.
 

برد جنگنده‌های ایرانی
سامانه صانع برای سوخترسانی جنگنده به جنگنده


شاهین‎ها هم دورپرواز می‎شوند

پس از پایان جنگ تحمیلی نیروی هوایی ارتش ایجاد یا ارتقاء قابلیت‎های سوختگیری هوایی و افزایش برد را برای جنگنده‎های جدید خود نیز آغاز کرد.

به گزارش مشرق، یکی از این فعالیت‎ها تجهیز جنگنده «میگ-29 فالکروم» به لوله سوختگیری هوایی بود. در طراحی این هواپیمای از ابتدا سامانه سوختگیری هوایی در نظر گرفته نشده و محلی برای این منظور در بال و بدنه آن وجود نداشت.

در زمان اجرای این پروژه در نهاجا کشور روسیه به عنوان سازنده این جنگنده هنوز میگ-29های خود را به سامانه سوختگیری هوایی مجهز نکرده و بنا بر این هیچ الگو و نمونه مشابه خارجی از این اقدام برای فالکروم موجود نبود. اجرای این پروژه نیازمند بررسی‎های جامع و محاسبات و ایجاد تغییراتی در سامانه‎های مختلف از جمله سامانه الکترونیکی ورود و خروج سوخت، سامانه‎های برقی و سیم‎کشی، ایجاد مسیر عبور سوخت به مخازن و سامانه‎های مرتبط موتور بوده و آزمایشگرهای لازم برای ایجاد این قابلیت در این جنگنده مهم طراحی و ساخته شد.
 

برد جنگنده‌های ایرانی
تصویری از اولین سوختگیری هوایی میگ-29 از سوخترسان 707


این سامانه نخستین بار در تابستان 1374 یعنی کمتر از 5 سال پس از ورود میگ-29 به ایران اولین آزمایش خود را با دریافت سوخت از بوئینگ707 با موفقیت به انجام رساند. سامانه طراحی شده که از آن با نام طالع یاد می‎شود روی یک فروند میگ-29 دو نفره به صورت ثابت نصب شده و طبق اخبار اعلام شده قابلیت نصب یا برداشتن به تناسب مأموریت محوله را داشته است.
 

برد جنگنده‌های ایرانی
سوختگیری هوایی میگ-29


پس از اجرای این پروژه اخباری مبنی بر ارتقاء این سامانه تحت برنامه جدیدی به نام طلیعه منتشر شد که مربوط به سامانه سوختگیری هوایی با قابلیت‎های بیشتر برای میگ-29 می‎شد. احتمالاً طراحی و ساخت سامانه‎ای با قابلیت جمع شدن در بدنه از اهداف این پروژه بوده.

البته اخبار رسمی از نتیجه نهایی طرح طالع و وضعیت طرح طلیعه منتشر نشده و مدتهاست دیگر تصاویر و اخباری از سوختگیری هوایی روی همه فالکروم‎های ایرانی در رزمایش‎ها و یا نمایشگاه‎ها دیده نشده است.

دیگر پروژه اجرا شده روی جنگنده میگ-29 در زمینه افزایش برد این هواپیما نصب مخازن سوخت 1200 لیتری ساخت ایران زیر بال آن است که با نام پروژه "خورشید" شناخته می‎شود. نصب مخزن سوخت اضافی زیر بال هر چند بر محدودیت فضای حمل تسلیحات زیر بال فالکروم‎ها می‎افزاید اما در مأموریت‎های آموزشی، عزیمت به نقاط مختلف کشور برای حضور در تمرین‎ها و رزمایش‎ها و برخی مأموریت‎های دیگر مفید خواهد بود.

از گسترش دستاورد این پروژه در تمامی ناوگان میگ-29های کشور نیز خبری در دست نیست.

برد جنگنده‌های ایرانی 
میگ-29 مجهز به لوله سوختگیری و مخازن سوخت زیر بال


صرف نظر از میزان عملیاتی شدن پروژه‎های اجرا شده روی هواپیمای میگ-29 که شاخص بسیار مهم برای برآورد افزایش توان رزمی آن است اصل انجام این فعالیت‎ها در جهت رفع مشکلات تجهیزات موجود ارزشمند است زیرا هواپیمایی که فلسفه طراحی آن در شوروی سابق دفاع نقطه‎ای از اماکن حساس با درصد وابستگی بسیار به پایگاه خود بوده، را به هواپیمایی با قابلیت گشت رزمی طولانی مدت یا امکان اجرای عملیات‎های تهاجمی در فواصل دور از پایگاه خود می‎نماید.

خصوصاً اعلام خبر آزمایش موشک هدایت لیزری روی میگ-29 در رزمایش مدافعان حریم ولایت در تبریز گواه علاقه نهاجا به افزودن به مأموریت‎های قابل اجرا با این جنگنده ارزشمند است.

نمونه‎ای دیگر از فعالیت‎های جهادخودکفایی نهاجا در زمینه سوخترسانی هوایی ایجاد قابلیت سوختگیری هواپیمای بمب‎افکن راهکنشی «سوخو-24 فنسر» از هواپیماهای بوئینگ707 است.

هر چند بمب‎افکن‎های فنسر قابلیت سوخت‎دهی هوایی به یکدیگر را با استفاده از سامانه «اوپاز-1آ» دارند اما تطبیق این هواپیمای شرقی با سوخترسان بوئینگ آمریکایی کاری بود که در ایران به انجام رسیده و به این هواپیما قابلیت بهره‎گیری از ناوگان سوخترسان‎های راهبردی نهاجا را داد.

بمب‎افکن‎های سوخو-24 کشورمان با سوختگیری هوایی امکان حمل محموله جنگی قابل توجهی را تا شعاع بیشتر از 1500 کیلومتر داشته و در رزمایش‎های مختلف نیز آن را نمایش داده‎اند.
 

برد جنگنده‌های ایرانی
سوختگیری سوخو-24 از بوئینگ707

 

برد جنگنده‌های ایرانی
سوختگیری سوخو-24 از سوخو-24 دیگر

 

برد جنگنده‌های ایرانی
نمای نزدیک از سامانه سوخترسانی اوپاز زیر بدنه سوخو-24


به گزارش مشرق، با توجه به امکان نصب سامانه سوخترسانی با سبد روی هواپیماهای جنگنده و نیز بهره‎مندی 707ها از دو سامانه سوخت‎دهی با سبد در هر پرواز که موجب می‎شود به طور همزمان به دو جنگنده سوخترسانی کنند برای افزایش قابلیت‎های عملیاتی هواپیماهای اف-4ئی و آر-اف-4ئی دستکم یک فروند از هر یک از این دو گونه هواپیمای اف-4فانتوم نیز به لوله سوختگیری هوایی مجهز شده‎اند.
 

برد جنگنده‌های ایرانی
هواپیمای آر-اف-4ئی مجهز به لوله سوختگیری هوایی


سامانه استاندارد سوختگیری هوایی جنگنده بمب‎افکن فانتوم مشابه روش استاندارد نیروی هوایی آمریکا سوختگیری با استفاده از بوم سوخترسانی است. با توجه به محدودیت‎های همراهی دسته‎های پروازی رزمی توسط سوخترسان‎های بزرگ و خطرات حضور این هواپیماهای ارزشمند در مناطق عملیاتی هواپیماهایی که با روش بوم سوختگیری می‎شوند عملاً تنها در موارد خاصی امکان بهره‎مندی از این هواپیماها را در مأموریت‎های برون مرزی خواهند داشت.

بنا بر این با تجهیز هواپیماهای اف-4 به لوله سوختگیری این هواپیما می‎تواند در مأموریت‎های دوربرد توسط هواپیماهای جنگنده در نقش سوخترسان پشتیبانی شده تا از محدودیت‎های رزمی آنها کاسته شود.

به عنوان آخرین نمونه از تلاش‎های متخصصان کشورمان در جهت افزایش برد و مداومت پروازی ناوگان جنگنده‎های نهاجا می‎توان به نصب مخازن سوخت 1040 لیتری مربوط به هواپیمای اف-5 روی جنگنده «میراژ اف-1» اشاره نمود.

میراژهای کشورمان توجه به شرایط استثنایی ورودشان به ایران علاوه بر نداشتن دفترچه‎ها و کتاب‎های فنی بسیاری از تجهیزات جانبی را نیز همراه نداشتند. همچنین لوله سوختگیری هوایی این هواپیما که به صورت ثابت روی دماغه آن قرار دارد تنها در تعدادی از آنها وجود داشت.
 

برد جنگنده‌های ایرانی
مخازن سوخت اضافی نصب شده زیر بال جنگنده میراژ اف-1


در نتیجه برای افزودن به شعاع پروازی این جنگنده اقدام به نصب دو مخزن سوخت اضافی هواپیمای اف-5 (که زیر بدنه آن نصب می‎شوند) زیر دو بال میراژ شد. به این ترتیب میراژهای نهاجا با برخورداری از این مخازن امکان حمل 2080 لیتر سوخت اضافی را پیدا می‎کنند که در حدود 50 درصد به ظرفیت سوخت داخلی معمول این هواپیما افزوده می‎شود.

حمل سوخت اضافی در مخازن اضافه خارج بدنه و سوخترگیری هوایی راهکارهایی برای افزایش قابلیت‎های پروازی هواپیماهای رزمی در زمینه های برد و مداومت پرواز هستند که ضمناً به کاهش هزینه تعمیر و نگهداری به دلیل کاهش تعداد نشست و برخاست هواپیما و نیاز کمتر به تعویض قطعات تندمصرف نیز می‎انجامند.

نیروهای هوایی دارنده سامانه‎های سوخترسانی هوایی از توسعه پایگاه‎های متعدد و کامل در تمام نواحی جغرافیایی خود بی نیاز می‎شود و امکان پاسخ‎گویی به تهدیدات در مناطقی بسیار دورتر از مرزهای خود را دارند.

این قابلیت باعث می‎شود تا هواپیمای رزمی به جای حمل سوخت اضافی محموله جنگی بیشتری حمل کرده و در نتیجه با تعداد کمتری هواپیما میزان مشخصی از مهمات به هدف مورد نظر شلیک شود. بنا بر این نیروهای هوایی که قابلیت سوختگیری هوایی دارند از دست بلندی برای ضربه زدن به اهداف دشمن برخوردار بوده و ارزش بازدارندگی بالاتری نیز ایجاد می‎نمایند.

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم شهریور 1393ساعت 8:30 بعد از ظهر  توسط hosien  | 

تا چند دهه قبل کشورهایی مثل روسیه، آمریکا، انگلستان و یا فرانسه به عنوان سازندگان اصلی کلاس ناو محافظ شناخته می شدند اما امروزه کشورهای دیگری نیز پا به این عرصه گذاشته و محصولات بسیار باکیفیتی را عرضه کرده اند.

گروه دفاع و امنیت مشرق - ناوهای محافظ که در زبان انگلیسی با عنوان "frigate" شناخته می شوند، نسلی از شناورهای سریع و مانور پذیر هستند که از قرن 17 میلادی به این سو در نیروهای دریایی دنیا وارد خدمت شدند. این شناورها توانایی انجام عنوان مختلفی از امور مثل جنگ های ضد سطح، ضد زیردریایی، ضد هوایی، دفاع از کاروان های تجاری و حتی نقش کنترل و فرماندهی را دارند.

امروزه اکثر نیروهای دریایی مدرن جهان تعدادی از این شناورها در خدمت داشته و تولید مدل های جدیدتر و همچنین نوسازی گونه های قدیمی تر نیز در دستور کار عمده این کشورها قرار دارد.

تا چند دهه قبل کشورهایی مثل روسیه، آمریکا، انگلستان و یا فرانسه به عنوان سازندگان اصلی این کلاس از شناورها شناخته می شدند اما امروزه کشورهای دیگری نیز پا به این عرصه گذاشته و محصولات بسیار باکیفیتی را عرضه کرده اند. در این مطلب با 5 گونه از ناوهای محافظ کمتر شناخته شده در جهان آشنا می شویم.

کلاس Alvaro de Bazan

اسپانیا با شروع عصر دریانوردی و اکتشاف در اروپای عصر رونسانس خود را به عنوان یکی از قدرتهای برتر جهانی در عصر دریانوردی نظامی معرفی کرد و نزدیک به یک قرن کشتی های نظامی این کشور در اکثر اقیانوس های دنیا در حال حرکت بوده و از همین راه از منافع امپراطوری اسپانیا حفاظت می کردند.

اما با ظهور قدرتهایی مثل انگلستان و فرانسه قدرت دریایی اسپانیا رو به افول رفته و برای مدت زمان زیادی دیگر این کشور در صحنه قدرت های دریایی و ساخت ناوهای نظامی حرف زیادی برای گفتن نداشت.

اما در چند دهه اخیر صنایع دریایی این کشور حرکت رو به رشد خود را آغاز کرده است که یکی از نشانه های آن ناوهای محافظ کلاس F100 Alvaro de Bazan ساخت شرکت کشتی سازی اسپانیایی Izar است. این ناو محافظ اسپانیایی علاوه بر بهره بردن از خواص پنهانکاری در طراحی بدنه از سامانه دفاع هوایی "ایجیس" ساخت آمریکا نیز بهره می برد. در حال حاضر 5 فروند از این ناوها در نیروی دریایی اسپانیا فعال هستند و سفارشی برای ششمین فروند از کلاس نیز صادر شده است.

آشنایی با 5 ناو محافظ کمتر شناخته شده+عکس


وزن این کلاس از ناوهای محافظ در حدود 6300 تن ، طول آن در حدود 146 متر و عرض آن نیز حدودا 18 متر است. با توجه به مجهز شدن این شناور به سامانه ایجیس نقش اصلی آن ایجاد چتر دفاع هوایی است که با کمک این سامانه و موشک های ضد هوایی استاندارد ایجاد می شود.

البته این ناو محافظ به موشک های ضد کشتی هارپون ، اژدرهای مارک 32 و همچنین موشک های ضد هوایی برد کوتاه RIM-162 ، یک توپ 127 میلی متری مارک 45 در جلوی ناو و همچنین سامانه توپ 20 میلی متری دفاع نزدیک Meroka ساخت اسپانیا مجهز است.

به غیر از سامانه ایجیس که رادار اصلی این ناو محسوب می شود این شناور اسپانیایی به سامانه جنگ الکترونیک ساخت اسپانیا و همچنین سیستم دفاع در برابر اژدر AN/SLQ-25A ساخت آمریکا مجهز است.

سامانه های سونار فعال و غیر فعال این ناو نیز ساخت شرکت ریتهون آمریکا می باشد. این شناور با داشتن دو توربین و دو موتور دیزل می تواند با سرعت 52 کیلومتر بر ساعت تا مسافتی در حدود 8300 کیلومتر را طی کند. این ناو توان حمل یک فروند بالگرد سی هاوک را نیز داشته و تعداد خدمه آن نیز 250 نفر می باشد.

کلاس 054A

جدیدترین ناومحافظ نیروی دریایی ارتش چین کلاس 054A است که مجموعه ای بسیار پیشرفته از انواع سلاح ها و سامانه های الکترونیکی را در یک شناور با طراحی پنهانکار جمع کرده است.

چین در سالهای اخیر گام های بسیار موفقی را در بحث مدرن سازی نیروی دریایی خود برداشته است و ناوهای محافظ کلاس 054A یکی از جدیدترین اقدامات چین در این بخش است. نیروی دریایی چین به دنبال 22 فروند از این شناور است و تاکنون 16 فروند از این ناوهای محافظ توسط دو شرکت چینی Hudong-Zhonghua و Huangpu ساخته و به نیروی دریایی ارتش چین تحویل شده است.

آشنایی با 5 ناو محافظ کمتر شناخته شده+عکس


این ناوهای 4 هزار تنی با طول 134 و عرض 16 متر به 4 موتور ترکیبی دیزلی مجهز بوده و می توانند با سرعت 50 کیلومتر در ساعت مسافتی در حدود 14800 کیلومتر را طی کند. این ناوها از 165 نفر خدمه بهره می برند.

ناوهای محافظ کلاس 054A به مجموعه ای از رادارهای ساخت چین مثل رادار جستجو گر سه بعدی تایپ 382، رادار هدف یاب ماوراء افق تایپ 344 و یا رادارهای کنترل آتش موشک های سطح به هوا و سطح به سطح مجهز است. سامانه ارتباط ماهواره ای در باند Ku ، گیرنده هشدار راداری و سامانه جمع آوری سیگنالهای الکترونیکی که همه ساخت چین است از دیگر سامانه های الکترونیکی این ناو به حساب می آید.

در بخش تسلیحات این شناور چینی به 32 موشک سطح به هوای HQ-16 و 8 فروند موشک سطح به سطح کروز C-803 با قابلیت حمله به اهداف در روی سطح آب و خشکی مسلح شده است. یک توپ 76 میلی متری و دو توپ 7 لول 30 میلی متری به همراه اژدرهای 324 میلی متری و راکت های ضد زیردریایی تسلیحات این ناومحافظ چینی را تشکیل می دهند. این ناو همچنین توان حمل یک فروند بالگرد مثل کاموف 28 یا Z-9C را دارا می باشد.

کلاس Iver Huitfeldt

سه فروند ناو محافظ کلاس Iver Huitfeldt توسط شرکت کشتی سازی Odense Steel  دانمارک برای نیروی دریایی این کشور طراحی و ساخته شده است. نقش اصلی که برای این ناوهای محافظ در نیروی دریایی دانمارک تعریف شده است بحث دفاع هوایی می باشد. این ناوها هر کدام دارای وزنی در حدود 6600 تن ، طولی در حدود 138 و عرضی در حدود 19 متر دارند.

4 موتور دیزل سرعتی در حدود 52 کیلومتر در ساعت و بردی در حدود 17 هزار کیلومتر را در اختیار این کلاس از ناوهای محافظ قرار می دهد. این ناو دارای 101 نفر خدمه می باشد.

آشنایی با 5 ناو محافظ کمتر شناخته شده+عکس


نقطه قوت این ناومحافظ استفاده از رادار آرایه فازی غیرفعال مدل SMART-L ساخت شرکت تالاس در هلند است که می تواند تا فاصله 400 کیلومتری را جستجوکند. در کنار این رادار نیرومند این ناو به موشک های پدافند هوایی استاندارد 2 و همچنین RIM-66 مجهز است.

موشک ضد کشتی هارپون، اژدرهای ضد زیردریایی MU-90 به همراه یک قبضه توپ 76 میلی متری در جلوی ناو و دو توپ 35 میلی متری نیز بخش های دیگر مجموعه تسلیحاتی این ناو محافظ هستند. همچنین احتمال نصب موشکهای کروز تام هاوک نیز بر روی این شناورها وجود دارد.

این ناو به سامانه های جنگ الکترونیک و همچنین پرتاب گرهای چف و فلیر برای گمراه کردن موشک های ضد کشتی نیز مجهز شده است. سامانه سونار این کشتی ساخت آلمان و رادارهای کنترل آتش آن نیز توسط شرکت ساب سوئد طراحی و ساخته شده است. این ناو به یک فروند بالگرد لینکس ساخت انگلستان مجهز شده است و بر روی ناو نیز آشیانه و تجهیزات کامل برای پشتیبانی بالگرد نیز نصب شده است. کانادا نیز برای خدمت گرفتن این شناور ابراز علاقه کرده است.

کلاس Shivalik

ناوهای محافظ پنهانکار کلاس Shivalik ساخت شرکت هندی Mazagon Dock جدیدترین ناوهای محافظ نیروی دریایی هند هستند که 3 فروند از آنها ساخته شده و در فاصله سالهای 2010 تا 2012 میلادی وارد خدمت شده اند.

این شناورها به عنوان ناوهایی چند منظوره با مجموعه ای نیرومند از سلاح های گوناگون ، سامانه های الکترونیکی پیشرفته و همچنین طراحی رادارگریز از جمله پیشرفته ترین ناوهای محافظ حال حاضر در دنیا به حساب می آیند. این ناوها با وزنی در حدود 6800 تن ، طولی در حدود 142 متر و عرض 16 متر از دو موتور دیزل بهره برده و می تواند تا 59 کیلومتر در ساعت سرعت داشته باشند. این ناوها دارای 257 نفر خدمه می باشد.

آشنایی با 5 ناو محافظ کمتر شناخته شده+عکس


در بخش رادار این ناوها به سامانه رادار جستجوگر سه بعدی MR-760 Fregat M2EM ساخت روسیه مجهز شده اند و در بخش سونار نیز از سامانه های ساخت شرکت تالاس بهره می برند.

شرکت هندی Bharat Electronics نیز سامانه جنگ الکترونیک این ناو را ساخته است. در بخش تسلیحات این ناو می تواند از 8 فروند موشک کلاب ساخت روسیه و یا 8 فروند موشک برهاموس که به صورت مشترک بین هند و روسیه ساخته شده است استفاده کند.

در بخش دفاع هوایی این ناو با سامانه موشکی Shtil-1 ساخت روسیه که نمونه دریایی موشک باک است مجهز شده است و در کنار آن از دو قبضه توپ 30 میلی متری AK-630 و یک قبضه توپ 76 میلی متری نیز بهره می برد. پرتاب گر اژدر و راکت های ضد زیردریایی نیز بر روی این ناو محافظ نصب شده است. ناوهای کلاس Shivalik قابلیت حمل دو فروند بالگرد سی کینگ یا Dhruv را دارند.

کلاس Brandenburg

آخرین شناوری که در این مطلب به آن خواهیم پرداخت ناوهای محافظ کلاس Brandenburg ساخت آلمان هستند. 4 شناور از این کلاس در طول دهه 1990 میلادی طراحی و ساخته شده اند و در حال حاضر در نیروی دریایی آلمان به انجام وظیفه مشغول هستند. نقش اصلی این ناوهای آلمانی بحث جنگ ضد زیردریایی بوده است اما در عین حال در خصوص بحث مقابله با تهدیدات هوایی و همچنین سطحی نیز شناورهای این کلاس به خوبی مجهز شده اند.

وزن این ناوهای محافظ در حدود 3600 تن بوده و طول آنها 138 و عرض آنها 16 متر است. در بخش پیشران این ناوها از ترکیبی از موتورهای دیزل و توربین های گازی بهره می برند که سرعتی در حدود 54 کیلومتر بر ساعت و بردی در حدود 7400 کیلومتر را برای این ناوها به ارمغان می آورد. این شناور دارای 219 نفر خدمه می باشد.

آشنایی با 5 ناو محافظ کمتر شناخته شده+عکس


در بخش رادار این شناور آلمانی از یک رادار LW08 ساخت تالاس در باند D برای جستجوی هوایی و همچنین رادار جستجوگر مدل SMART-S ساخت تالاس در باند اف بهره می برد. سامانه سونار این کشتی توسط شرکت Atlas آلمان طراحی و ساخته شده است. سامانه جنگ الکترونیکی این ناو نیز توسط شرکت چند ملیتی EADS ساخته شده است. پرتاب گر های چف و فلیر برای گمراه کردن موشک های ضد کشتی نیز در این ناو نصب شده است.

در بخش تسلیحات این کشتی در حال حاضر به موشکهای ضد کشتی اگزوست ساخته فرانسه مجهز شده اند. موشک های ضد هوایی RIM-66 ، توپ 76 میلی متری ساخت ایتالیا و توپ 20 میلی متری مدل RH202 ساخت آلمان و 4 پرتاب گر اژدر 324 میلی متری از دیگر تسلیحات این کشتی به حساب می آیند.

ناوهای کلاس Brandenburg به یک فروند بالگرد لینکس مسلح به اژدر ضد زیردریایی و موشک های ضد سطحی نیز مجهز است.

+ نوشته شده در  یکشنبه شانزدهم شهریور 1393ساعت 8:22 بعد از ظهر  توسط hosien  | 

F-84 Tunderjet

هواپیمای Republic F-84 Tunderjet یک هواپیمای نظامی با موتورهای جت توربینی بود که در زمره هواپیماهای بمب افکن قرار میگرفت . نیروی هوایی ایالات متحده با هدف بروز رسانی جنگنده های خود ، پیشنهاد ساخت جنگنده با قابلیت های ویژه ای را به شرکت های آمریکایی ارائه داد . F-84 اولین پرواز آزمایشی خود را در سال 1946 به انجام رساند . هر چند این جنگنده در مدل های اولیه نقص موتور و ساختاری داشت ، امّا نیروی هوایی مسرّ به در خدمت گرفتن این جنگنده بود . بنابراین با صرف هزینه و وقت از لغو این پروژه جلوگیری نمود .


هواپیمای مذکور تحت همه شرایط سخت پیشرو در سال 1949 بطور کامل عملیاتی شد . حتّی در سالهای بعد مدل های جدیدی از این نوع طراحی گشتند که شامل F-84F ، F-84G و RF084F ( مدل شناسایی اپتیکی / رادیویی ) می شد .
جنگ بین دو کره در سال 1948 اولین تجربه جنگی این جنگنده را به ارمغان آورد . 86408 سورتی پرواز و نابود کردن بیش از 60% اهداف زمینی از جمله عجایبی بود که فقط این جنگنده خلق کرده بود . محبوبیّت این جنگنده سبب که بیش از نیمی از 7542 فروندی که از این جنگنده ساخته شد ، در اختیار کشورهای پیمان آتلانتیک شمالی ( NATO ) قرار بگیرد .
گروه نمایش های هوایی نیروی هوایی ایالات متحده ( ThunderBirds ) از سال 1948 تا 1957 از این جنگنده برای نمایش هوایی استفاده می کرد .
F-84 اولین هواگرد نظامی بود که قابلیت سوختگیری هوایی داشت . همچنین اولین جنگنده جت سبک حامل سلاح هسته ای بود . همچنین در چندین پروژه غیر عادی نیروی هوایی آمریکا تحت عنوان FICON نیز شرکت کرد . هدف از این پروژه در واقع بمباران های اتمی استراتژیک بود که هواپیماهایی نظیر F-84 از ابتدا بروی بمب افکن های سنگینی چون B-17 و GRB-36 نصب می شد و پس از انجام بمباران به ایستگاه مادر می آمد و بروی آن نصب می شد که البته این طرح در همان اوایل مورد اقبال و توجّه قرار نگرفت . همچنین در یک پروژه جالب دیگر ، F-84 مجهز به یک موتور توربوپراپ می شد که این مدل XF-84F ThunderScreech نامیده شد .
نام گذاری این جنگنده تا حدودی گیج کننده است . بنابراین لازم است که با انواع این مدل ها آشنا شوید . مدل های این جنگنده در لیست زیر آمده است ( صرف نظر از مدل های معروف ) :
الف ) F-84A/E ThunderJet : اولین مدلهای این جنگنده .
ب ) RF-84 F ThunderFlash : مدل شناسایی اپتیکی و رادیویی .
پ ) XF-84H ThunderScreech : این مدل با یک عدد موتور توربوپراپ Alison T40 قدرت می گرفت .
ت ) F084F ThunderJet : اولین مدل عملیاتی از این جنگنده که با مدل های A و E در شکل و طرّاحی بال و بهبود موتور ، تفاوت داشت . تأخیر در تحویل مدل F سبب گشت که مدل G طراحی شود .

 

 

 

 

 





+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم اسفند 1392ساعت 8:32 بعد از ظهر  توسط hosien  |